صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / فیلم و سینما / دیدنی های پرده نقره ای Transformers: The Last Knight

دیدنی های پرده نقره ای Transformers: The Last Knight

bahman-azimi-gif

 

کارگردان:  مایکل بی

نویسندگان: آرت مارکام، مت هالووی

 

نقش آفرینان:

مارک والبرگ (Mark Wahlberg)

آنتونی هاپکینز (Anthony Hopkins)

جاش دوهامل (Josh Duhamel)

لورا هادوک (Laura Haddock)

تایریس گیبسون (Tyrese Gibson)

 

خلاصه داستان:

آتوبات ‌ها که به تازگی از شر هسته بزرگ و رئیس آن راحت شده بودند، اکنون با دشمنان قدیمی خود که از سیاره شان به زمین آمده اند روبرو شده اند. آنها می خواهند آتوبات‌ های به ظاهر شورشی را به دلیل فرار از سیاره شان و آمدن به زمین طی میلیون‌ ها سال مجازات کنند. ولی این بار جنگی بزرگ رخ می ‌دهد.

 

نقد فیلم:

آیا شما هم به این می‌ اندیشید که نوشتن نقدی بر ترنسفورمرز: آخرین شوالیه، به عنوان پنجمین قسمت از بلاک ‌باستر مایکل بی کار بیهوده ‌ای است؟ پاسخ مایکل بی به این حجم از انتقادات، تنها لبخندی گوشه‌ لبش است که به صفرهای پرتعداد رقم فروش فیلمش اشاره دارد. با این حال، اگرچه چهار قسمت قبلی Transformers فروش خوبی در سینماهای آمریکا و جهان داشت، ولی به تدریج هر قسمت نسبت به قبلی کمتر فروخته است. ترنسفورمرز: عصر انقراض (2014) در آمریکا صد میلیون دلار کمتر از ترنسفورمرز: نیمه تاریک ماه (2011)  فروخت؛ در حالی که این فیلم از فیلم قبلی اش یعنی ترنسفورمرز: انتقام شکست خوردگان (2009) نیز 50 میلیون کمتر فروخته بود.

ترنسفورمرز: آخرین شوالیه نیز مسیر فیلم‌ های پیشین این مجموعه را طی کرده، در نتیجه سنگ محک خوبی برای آستانه تحمل ماست که تا چه حد می ‌توانیم این نماهای شلوغ و بی سر و ته، ساخته‌ کارگردان و کمپانی را تحمل کنیم. طرفداران ترنسفورمرز احتمالا از تماشای آن لذت خواهند برد، زیرا با دیدن این فیلم احساس خوبی خواهند داشت. اما شاید بقیه سینمادوستان از عصب‌ کشی دندان بدون بی‌ حسی بیشتر لذت ببرند تا تماشای این فیلم!

 

آخرین شوالیه

مثال بارز یک اثر بی ‌منطق است که با پشت سر هم قراردادن جلوه‌ های ویژه، تماشاگر را تا مرز خفگی پیش می ‌برد و می‌ توان آن را ترکیبی از بازی‌ های ویدئویی، آثار سینمایی دم دستی و تفرج در پارک‌ های تفریحی دانست تا این که آن را با عنوان با ارزشی چون <فیلم> خطاب کرد.

در این فیلم درگیری روبات علیه انسان به زد و خورد روبات علیه روبات تبدیل می‌ شود. دیگر خبری از <آپتیموس پرایم>  نیستو <مگاترون> هر از گاهی برای خراب ‌کاری سر و کله ‌اش پیدا می ‌شود. جناب آنتونی هاپکینز که گویی از سریال <دنیای غرب> اشتباهی وارد این فیلم شده! صدایش را به روبات پیشخدمت قرض داده. استنلی توچی در نقش مرلین به نحوی بازی می ‌کند که انگار در نسخه‌ جدید <مونتی پایتون و جام مقدس> حضور دارد. جان تورتورو هم که کل حضورش به یک باجه‌ تلفن عمومی در کوبا خلاصه می‌ شود.

تمام داستان در این خلاصه شده: ترنسفورمرز شرور می ‌خواهند سیاره‌ در حال مرگ را به جان زمین بیندازند تا زندگی ما را نابود کنند و ترنسفورمرز خوب در تلاشند تا مانع از این کار شوند.

کافی است یک مشت بازیگر را در این بلبشو رها کنید تا به قول خودشان کاراکترهای فیلم را تشکیل دهند؛ کاراکترهایی که از ویژگی شخصیت‌ بودن به دور هستند.

مایکل بی در تلاش است با ریتم دیوانه ‌وار خود اجازه نفس کشیدن به تماشاگران را ندهد. به هر حال این روش اوست. وقفه‌ های موجود در فیلم برای به اصطلاح شکل ‌دهی به کاراکترها، آنقدر کم هستند که می ‌توان آن را به میزان بارش برف در مانیل، پایتخت فیلیپین تشبیه کرد! کارگردان اهمیتی نمی ‌دهد که شما جذب داستان شده ‌اید یا نه، بلکه تنها قصد دارد با تصاویر شلوغ حواس شما را پرت کند. شاید این روش برای پنج دقیقه جواب بدهد، ولی مسلما به نصف فیلم نرسیده، دل تماشاگر را می ‌زند. روش مایکل بی نشان داد که یک اکشن بدون ساختار می تواند از خودبینی درونی هنرمندان خودخواه نیز خسته‌ کننده ‌تر باشد.

ظاهرا کارگردان به ساخت یک اثر تمام ‌پویانمایی معتقد نیست، به همین دلیل یک عده بازیگر هم در فیلم‌ های ترنسفورمرز گنجانده. چهره‌ هایی نام‌ آشنا که با خیره‌ شدن احمقانه با حالتی مرعوب به پرده‌ های سبز اطرافشان، هنر خود را زیر سوال برده ‌اند. بدتر از کار جرج لوکاس که انسانیت را از جریان آثارش خارج کرد، می‌ توان به کار مایکل بی اشاره کرد که به جای محبوب ‌سازی یک کاراکتر جوان، آن را نفرت‌ انگیز جلوه می ‌دهد. مایکل بی، دست از سر بازیگران قابل احترام هم برنداشته. نام‌ هایی چون آنتونی هاپکینز، استنلی توچی و جان تورتورو که این دوتای آخری فقط برای پول در این فیلم بازی کرده ‌اند. از همه عجیب‌ تر راضی شدن هاپکینز به بازی در این فیلم بود! باید به رقم قرارداد نگاه کرد. خیلی مشتاقم آن کسی که هانیبال آدمخوار را برای بازی در این فیلم وسوسه کرد، ملاقات کنم.

نمی ‌توان چیز دیگری درباره ترنسفورمرز: آخرین شوالیه گفت. در طول این ده سال که از عمر این مجموعه سینمایی گذشته، تفاوت چندانی حاصل نشده و مایکل بی همچنان مشغول ساختن بلاک‌ باسترهای خود است.  ترنسفورمرز برای سال 2007 اثر مناسبی بود، اما دیگر پتانسیل داشتن دنباله را ندارد. معلوم نیست تا کی باید منتظر این دنباله‌ ها، پیش‌ درآمدها و بازسازی‌ های مرگ مغزی بود. شاید خود مایکل نداند که باید به این آثارش افتخار کند یا از ساخت آنها شرمگین باشد.

 

درجه بندی:

این فیلم 149 دقیقه ای در آمریکا PG-13  رده بندی شده، بنابراین تماشای آن در کانادا برای افراد زیر 14 سال ممنوع است. نوجوانان 14 سال به بالا هم تنها می توانند در کنار یک بزرگتر به دیدن آن بروند.

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *