صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / دیدنی های  پرده نقره ای The Greatest Showman

دیدنی های  پرده نقره ای The Greatest Showman

Behnam Marfou

کارگردان:  مایکل گارسی

نویسندگان: بیل کاندون و جنی بیکز

 

نقش آفرینان:

هیو جکمن (Hugh Jackman)

میشل ویلیامز (Michelle Williams)

زک افران (Zac Efron)

ربکا فرگوسن (Rebecca Ferguson)

زندایا (Zendaya)

پاول اسپارکز (Paul Sparks)

 

خلاصه داستان:

The Greatest Ghowman فیلمی است بر اساس زندگی فینیاس تیلور بارنام، بنیانگذار سیرک بارنوم و بیلی و همچنین یک نویسنده، ناشر و نیکوکار.  

داستان مسیر بسیار آشنایی را طی می کنند. بارنام، فرزند کوچک یک خیاط فقیر، عاشق دختری از طبقه بالاتر می شود و پس از اینکه مقدار کمی پول (با تاکید بر روی مقدار کمی پول) جمع می کند تصمیم به ازدواج با او می گیرد. پس از مشغول شدن به یک سری از شغل های معمول و رایج برای پشتیبانی کردن از همسر(با بازی میشل ویلیامز) و دو دخترش، او تصمیمی بسیار ریسکی گرفته و یک موزه را خریداری می کند.

 

 

 

وقتی که میزان استقبال از موزه بسیار پایین است (مردم علاقه زیادی به پیکره هایی از جنس موم و یا آثار ساخته شده از پوست ندارند)، او تصمیم می گیرد تا این محل را تبدیل به مکانی برای نشان دادن عجایب انسانی بکند؛ زنی که ریش دارد (کیالا ستل)، یک دورف (سم هامفری)، یک هنرمند بندباز (زندایا) و دیگر نمونه های این شکلی. کار بارنام یک شبه رونق می گیرد و تماشاگران زیادی برای دیدن نمایش او می آیند. او سپس با فردی به نام فیلیپ کارلایل(زک افران) همکاری می کند که ارتباطات قوی ای دارد. فیلیپ ترتیب حضور ملکه ویکتوریا را در یکی از نمایش های او می دهد. زمانی که بارنام در انگلستان به سر می برد، با خواننده ای به نام جنی لیند (ربکا فرگوسن) آشنا می شود که با لقب <شبگرد سوئیسی> شناخته می شود. بارنام موفق می شود که جنی را قانع کند تا در توری که در ایالات متحده آمریکا خواهند داشت، همراه آن ها برود.

 

نقد فیلم:

<بزرگ ترین شومنThe Greatest Showman/>، شاید نه در محتوای داستانی بلکه در شکل و سیاق شبیه یکی از فیلم های دیزنی یعنی  Newsies  است. فیلم در لحظاتی که شخصیت ها در حال آواز خواندن و رقصیدن هستند بسیار سرزنده و شاد است، اما در این بین سکانس هایی نیز در میان هستند که فیلم در روایت آن به مشکل می خورد. فیلم در لحظات موزیکال خود به لطف نت ها و ترکیب های زیبای تولید شده توسط زوج معروف یعنی بنج پاسک و جاستین پال (که در فیلم  La la land  نیز با یکدیگر همکاری داشتند)، قوی عمل می کند، اما در لحظات درام خود، علی رغم اینکه قبل تر اعلام کرده است که بر اساس یک داستان واقعی ساخته شده است، ملغمه ای از کلیشه های مختلف است که با نخ و سوزن به یکدیگر وصله شده اند تا داستانی فاقد جذابیت را روایت کند. بازیگر نقش اول فیلم یعنی هیو جکمن شخصیت کاریزماتیکی دارد و می داند که در طی صحنه های موزیکال چگونه باید چشم بینندگان را به پرده بدوزد اما به هر روی، عملکرد او در این فیلم فاصله زیادی با بهترین بازی هایش دارد.

علی رغم اینکه فیلم ادعا می کند که قصد دارد داستان یک شومن به نام پی.تی بارنام که در قرن 19 در سیرکی مشغول به فعالیت بود را روایت کند، روایت فیلم به همان اندازه شعبده بازی های بارنام غیر واقعی و اغراق شده است. البته <بزرگ ترین شومن> سعی می کند که خودش را به دیگر وقایع مرتبط کند، برای مثال تلاش می کند تا تشابهاتی بین کسانی که در گروه بارنام جدا افتاده هستند و کسانی که در سال 2017 در جامعه طرد شده و مورد تنفر قرار می گیرند، پیدا کند. در عین اینکه همچین المان ها و عناصری در فیلم وجود دارند، اما بسیاری از آن ها به نظر اجباری و تحمیل شده به داستان هستند و در واقع، حقیقت بزرگی که در لایه های زیرین داستان هست را نادیده می گیرند؛ به واقع این حقیقت این است که بارنام از این افراد برای رسیدن به خواسته های شخصی خود بهره برداری می کند (فیلم نامه این بخش از داستان را کمرنگ می کند، به این صورت که سعی می کند سیرک را مکانی چند فرهنگی نشان دهد که هر کس می تواند برای به قدرت رسیدن از آن استفاده بکند).

شگفت انگیز است که لحظات موزیکال داستان تا چه حد قدرت بیشتری از لحظات دراماتیک و سکانس های این چنینی دارند. این اختلاف، باعث هر چه بیشتر دیده شدن نقطه قوت اصلی فیلم می شود، اما در عین حال نقطه ضعف اصلی آن را نیز پر رنگ می کند. هر دفعه که هیو جکمن یا یکی از همراهان او شروع به آواز خواندن می کنند، شما دوست دارید که بر روی صندلی خود نشسته و از فیلم لذت ببرید. به محض اینکه صحنه موزیکال تمام می شود، احتمالا ترجیح می دهید که برای خریدن خوراکی یا رفتن به دستشویی از سالن خارج شوید.

مسیر بسیار قابل پیش بینی بارنام از اوج گرفتن، سقوط و اوج گیری مجدد، خلاقیت را در فیلم نامه می کشد و به آن اجازه قد علم کردن نمی دهد. فیلم بر روی دو عنصر برای موفقیت خود حساب ویژه ای باز کرده است؛ آهنگ های فیلم که موقتا می توانند بیننده های جوان را از پس زدن فیلم منصرف کنند و عامل دوم نیز حضور قابل اعتماد هیو جکمن است.

فیلم موزیکالی که هیچ گونه پیش زمینه ای نداشته باشد (بر خلاف فیلم های دیگر که معمولا یا یک اقتباس هستند و یا یک بازسازی) از گونه فیلم هایی است که در طی سالیان در خطر نابود شدن قرار داشته است و البته اکران کاملا شکست خورده   Newsies  در سال 1992 این جریان را به سوی نابودی کشاند. احیای مجدد این ژانر در یکی دو سال گذشته با قدرت آهنگ سازی و نوشتن متن این آثار توسط زوج پاسک و پال به ما یادآوری می کند که یک اثر موزیکال خوب تا چه حد می تواند متعالی باشد. فیلم در یک سری از موارد مثل نحوه داستان گویی در سطح پایین تری از  La La Land قرار می گیرد، اما جذابیت آن برابر و یا حتی بیشتر از بازسازی هایی مثل  Beauty and the Beast    محسوب می شود. <بزرگ ترین شومن> یک فیلم خانوادگی است با صحنه های پر زرق و برق شلوغ که موسیقی خوبی نیز بر روی آن قرار گرفته است. این صحنه ها هستند که شما را برای مدت زمان 105 دقیقه فیلم سرگرم می کنند و نه داستان گویی آن.

رتبه بندی:

 این فیلم 105  دقیقه ای در آمریکا PG رده بندی شده، و بنابراین تماشای آن در کانادا برای کودکان خردسال به همراه والدین شان آزاد می باشد.

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *