صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / دیدنی های پرده نقره ای The Big Sick

دیدنی های پرده نقره ای The Big Sick

behzad-azizi

کارگردان: مایکل شوالتر

نویسندگان: امیلی و. گوردن، کومیل نانجیانی

 

نقش آفرینان:

کومیل نانجیانی (Kumail Nanjiani)

زوئی کازان (Zoe Kazan)

هالی هانتر (Holly Hunter)

ریرومانو (Ray Romano)

 

خلاصه داستان:

یک زوج که از دو فرهنگ متفاوت می باشند، سعی می کنند علیرغم اختلافاتی که دارند رابطه شان را مستحکم تر نمایند.

کمیل (نانجیانی) با امیلی (زویی کازان) بر سر یکی از اجراهایش آشنا می شود. امیلی، کمیل را به باد طعنه می‌ گیرد و در نهایت می ‌پذیرد که با او به خانه برود.

مکالمات این دو عمد تا به علاقه کمیل به آثار کلاسیک ترسناک (شب مردگان زنده، دکتر فایبز کریه)  و ذات قابل فهم امیلی خلاصه می‌ شود (امیلی یک نامزد سابق دارد). اما مشکل اصلی زمانی پیش می‌ آید که خانواده سخت ‌گیر و مسلمان کمیل خصوصا مادر باابهت او (زنوبیا شراف) با ازدواج او مخالفت می کنند؛ و مادر کمیل خیلی اتفاقی هر بار یک زن پاکستانی را برای شام دعوت می ‌کند تا شاید نظر پسرش را جلب کند! با صمیمی ‌ترشدن رابطه کمیل و امیلی، کمیل احساس می ‌کند که با مطرح کردن این موضوع در خانواده، دیگر جایگاه سابق را نخواهد داشت و به همین دلیل این ریسک را نمی ‌پذیرد.


نقد فیلم:

هر سال فیلمسازان در جشنواره‌ ساندنس گرد هم می ‌آیند تا فیلم ‌هایی که بر اساس تجربیات و احساسات شخصی خود ساخته ‌اند را به نمایش بگذارند. البته اغلب این فیلم‌ ها کاملا سرگرم کننده نیستند و نمی ‌توانند با هر قشر از مخاطبان ارتباط برقرار کنند. بازیگر و کمدین کمیل نانجیانی و نویسنده دیگر امیلی وی. گوردون تمام تجربیات شخصی چندین ساله‌ اعم از خنده‌ ها و غصه‌ های پشت سر گذاشته‌ خود را در فیلم بیمار بزرگ/The Big Sick گنجانده‌ اند؛ فیلمی که عاشقانه، اندوهناک و در عین حال خنده ‌دار است. این فیلم نه تنها لیاقت عناوینی چون بامزه و هوشمندانه را دارد، بلکه می ‌توان آن را نسبت به فیلم‌ های هم قد و قواره خود، پیچیده ‌تر دانست.

 

نانجیانی که در زمینه‌ استندآپ کمدی ید طولایی دارد و هنگام حضور در قاب سینما یا تلویزیون فوق‌ العاده ظاهر می‌ شود و نگاه بیننده را به خود خیره می‌ سازد (بهترین نقش ‌آفرینی او را می ‌توان بازی در سریال درّه سیلیکن، سریال ارزشمند شبکه HBO عنوان کرد)، در این فیلم نقش اصلی را بازی می‌ کند؛ شاید دیرتر از انتظار به حقش رسید. اگر قرار باشد در یک فیلم که فیلمنامه‌ آن را مشترکا با همسرش نوشته نقشی بر اساس شخصیت خودش بازی کند، مسلما باید آن فیلم را دید.

نانجیانی و گوردون به حدی استادانه شخصیت‌ های فیلم را پرورش داده ‌اند که در عین باورپذیر بودن، کاملا مضحک و عجیب به نظر می‌ رسند. بیمار بزرگ در رده بهترین آثار جاد آپتو که جزو تهیه ‌کنندگان این فیلم است، قرار می‌ گیرد و برای مایکل شوالتر کارگردان نیز، قدم رو به جلو و پیشرفت قابل ملاحظه ‌ای به شمار می ‌رود (دوست و همکار قدیمی نانجیانی که در فیلم سلام، اسم من دوریس است نیز با او سابقه همکاری داشته.)

فیلم با نشان دادن نانجیانی در کشمکش با شیکاگوی امروزه آغاز می ‌شود و شوخی‌ های پشت پرده و قصه ‌گویی شوخ و شنگ فیلم، در ابتدا مشابه سریال جذاب لویی اثر لوییس سی. کی. جلوه می‌ کند. بیمار بزرگ بیشتر از این که بخواهد شبیه یک سریال باشد، فیلمی قابل توجه است.

فیلم‌ های زیادی در مورد مسئله‌ اختلاف فرهنگی با فراز و نشیب‌ های داستانی معمول با زبانی طنز ساخته شده، ولی بیمار بزرگ ثابت می ‌کند که متفاوت است. امیلی، همچون بازتابی از یک زندگی واقعی، به بیماری عفونی مرموزی مبتلا شده و به کما می ‌رود. این پیچش داستانی، که حدود دقیقه‌ 40 رخ می ‌دهد، مقدمه‌ ورود والدین امیلی به داستان را فراهم می‌ سازد؛ بث (هالی هانتر) و تری (ری رومانو) از کارولینای شمالی آمده‌ اند. آنها در ابتدای ملاقات با کمیل، ساز مخالف با او می ‌زنند و ادعا می ‌کنند که از رابطه او با دخترشان اطلاعی ندارند.

 

 

این فیلم مثالی در سینماست برای فیلم‌ هایی که در عین جذاب بودن، متقاعد کننده هم هستند. رابطه‌ کمیل و امیلی، تنش هوشمندانه ‌ای به درام فیلم افزوده است. حضور ناگهانی بث و تری (که باید از بازی هنرمندانه هانتر و رومانو در نقش‌ هایی کمدی تقدیر کرد) فیلم را به مسیر جذابی هدایت می ‌کند. با وجود این که بیمار بزرگ یک فیلم گرم و صمیمی است، ولی گوردون و نانجیانی، نویسندگان اثر، از افزودن کمدی سیاه به فیلمشان ابایی نداشته ‌اند. کمتر نویسنده ‌ای را می ‌توان یافت که توانایی نوشتن جوک و شوخی درباره داعش، فارست گامپ و پرونده‌ های ایکس را داشته باشد و در عین حال آن را با فرهنگ عامه و سیاست‌ های هوشمندانه استندآپ‌ های نانجیانی تلفیق کند.

در ستاره بودن نانجیانی در این فیلم شکی نیست، ولی نمی‌ توان از قدرت تک تک اعضای گروه چهارنفره بازیگری فیلم چشم ‌پوشی کرد. از دیگر نقش‌ های کوتاه و جذاب فیلم می‌ توان به حضور بورنهام، ایدی برایانت و کرت براونلر اشاره کرد که در زمینه استندآپ کمدی همکار نانجیانی هستند.

شوالتر به عنوان کارگردان فیلم، عملکرد خیلی خوبی داشته، اما بازیگردانی او در این فیلم قوی ‌تر از همیشه است. با فضا دادن به بازیگران و محوریت قرار دادن کمدی به عنوان نقطه اتکای فیلمش، او نه تنها بهترین فیلم خود را ساخته بلکه نشان داده که از این پس باید به آثار او توجه بیشتری داشت.

درجه بندی: این فیلم 119 دقیقه ای در آمریکا  R رده بندی شده، و بنابراین تماشای آن در کانادا برای افراد زیر 18 سال ممنوع است.

 

Ata Tamjidi

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *