صفحه اصلی / فرهنگ و هنر / دیدنی های پرده نقره ای Dunkirk

دیدنی های پرده نقره ای Dunkirk

کارگردان:

 کریستوفر نولان

نویسنده:

کریستوفر نولان

 

نقش آفرینان:

تام هاردی (Tom Hardy)

فیون وایتهد (Fionn Whitehead)

تام گلین-کارنی (Tom Glynn-Carney)

جک لودن (Jack Lowden)

هری استایلز (Harry Styles)

آنورین بارنارد (Aneurin Barnard)

 

خلاصه داستان:

در جنگ جهانی دوم و در سال 1940 میلادی، گروهی از سربازان متفقین از کشورهای بلژیک، بریتانیا و فرانسه در محاصره ارتش آلمان قرار می گیرند و حدود یک هفته در بندر دانکرک کشور فرانسه گیر می افتند. اما سرانجام با کمک نیروهای پشتیبانی از این مخمصه نجات پیدا می کنند و …


نقد فیلم:

نولان برای نمایشی قدرتمند و ماهرانه از یک فاجعه، از صحنه های رایج جنگی دوری می کند و فیلمی می سازد که داستانی برای گفتن دارد.

کریستوفر نولان ناکامی بزرگ پرهزینه یا همان پیروزی بی صرفه بریتانیا در سال 1940 را با نمایشی وحشت آفرین و شوکه کننده به روی پرده آورده است. او بیننده را به لحظات تخلیه نابسامان نیروهای بریتانیا از شمال فرانسه پس از نبرد فاجعه آمیز دانکرک می برد. تخلیه با کمک قایق های کوچک غیرنظامی انجام شد که امروزه به ناوگان کوچک افسانه ای معروف هستند. بخشی از فیلم به فاجعه و بخشی دیگر به حماسه فشرده جنگی می پردازد که کلیت آن با دوران Brexit (خروج بریتانیا از اتحادیه اروپا در سال 2016) بسیار مناسبت دارد.

 

 

Dunkirk  کریستوفر نولان نوعی قطعیت درخشان را روی پرده به نمایش می گذارد که آخرین بار در  <تایتانیک> جِیمز کمرون یا فیلم <یونایتد 93> پال گرینگرس دیده ایم. فیلم بسیار متفاوت از در هم پیچیدگی علمی تخیلی و اغراق سردرگم فیلم قبلی او، Interstellar /در میان ستارگان، است.

<دانکرک> فیلمی قدرتمند و استادانه است که داستانی برای گفتن دارد، از صحنه های جنگی رایج پرهیز می کند تا چیزی فلاکت زده و آخر الزمانی را به تصویر بکشد، منظره ای از شرم به وسعت یک ساحل، آکنده از سربازانی که در اثر شکست به مردگانی متحرک تبدیل شده اند، دنیای خشن مردانه ای که تقریبا هیچ زنی در آن دیده نمی شود.

Dunkirk بهترین فیلم کریستوفر نولان تا به امروز است. موسیقی متن این فیلم نیز بهترین اثر هانس زیمر محسوب می شود. هانس زیمر مرثیه دوازده نغمه ای بی وقفه ای خلق می کند که سوت پرتاب بمب افکن ها و گردش دلهره آور جذر و مد را به یاد می آورد و با صدای کر کننده توپخانه و آتش تیربار چنان ترکیب می یابد که گویی از درون شنونده به بیرون پرتاب می شود و هم صدا با رگبار گلوله در سر تا سر سالن سینما پخش می شود.

البته فیلم در مقیاسی عظیم و به سبک کریستوفر نولان پرداخت شده است. از نگاه سنتی، نبرد دانکرک واقعه ای در شرف شکست بود که به گونه ای معجزه آسا از فاجعه رهید. قایق های کوچک در مقابل شرایطی ایستادند که در آن استراتژی ارتش آلمان نازی باعث تضعیف ارتش بریتانیا شده بود، دولت بریتانیا نیز با این بدگمانی تحقیر شد که فقط اشتباه محاسباتی یا سیاست عملی مرموز هیتلر بود که جلوی پیشروی ارتش آلمان را گرفت و تخلیه را ممکن ساخت. گونه دیگری از فیلم  <دانکرک> می توانست شامل صحنه های مقر فرماندهی در برلین باشد که ژنرال ها را در حال بحث با پیشوا درباره این موضوع نشان می دهد. احتمالا کریستوفر نولان نمی خواست فیلمش در حد هجویات یوتیوب بازهای جعلی تنزل یابد.

تیتراژ ابتدایی مجموعه تلویزیونی طنز < Dad’s Army / ارتش پدر> با فلش های روی نقشه که پیشروی نازی ها به سمت شمال را نشان می دادند و تم موسیقی فلنیگن، باعث شدند واقعه دانکرک پس از جنگ وارد جریان فرهنگ عامه بریتانیا شود. اما کریستوفر نولان خیال نداشت با خنده یا شادی روحیه ها را بالا ببرد. او فاجعه بزرگی را به تصویر کشید که در آن چوبه های مرگ برپا شده اند و تشویش و اضطراب خارج از تحمل است.

 

 

 

در فیلم وارد صحنه پر سر و صدایی می شویم. در خیابان های دانکِرک و زیر آتش سنگین، سربازی به نام تامی (فیون وایتهد) ناامیدانه به سمت ساحل سینه خیز می رود و پیشروی خود دورنمایی کابوس وار می بیند: صدها هزار سرباز فرانسوی و انگلیسی رها شده که در سر تا سر ساحل در انتظار به سر می برند. اجساد همین جا دفن می شوند. کشتی نجاتی در کار نیست و برای جلوگیری از تیر خوردن آن ها پوشش هوایی وجود ندارد. تامی در صدد تماس با سرباز دیگری به نام الکس است (هری اِستایلز که در نخستین نقش آفرینی خود یک بازی کاملا قوی ارائه می دهد). در این میان فریر (تام هاردی)، خلبان نیروی هوایی سلطنتی، از بالا با دشمن درگیر و با خطر ناامیدکننده تمام شدن سوخت مواجه می شود. افسر غرغروی نیروی دریایی با بازی کِنِت بِرانا متفکرانه افق را تماشا می کند. در جبهه خانگی آقای داوسِن، با بازی کوتاه مارک رایِلِنس، قایق کوچک خود را برمی دارد، به ناوگان مردمی می پیوندد، با افسری زخمی (سیلیِن مورفی) مواجه می شود و…

از لحاظ نظامی، فیلم در بیشتر لحظات تقریبا ایستا است: پیش از شروع فیلم نبرد پایان یافته است و همانند نسخه لسلی نورمن زمینه روایی وجود ندارد. کریستوفر نولان از همان آغاز بیننده را با آشوب و وحشت، تصاویر بهت آور و صحنه های خیره کننده محاصره می کند که روی پرده عریض 70 میلی متری به نمایش در می آیند، به خصوص پل شناوری که سربازان در آن چپیده اند و در مواجهه با هواپیمای دشمن در دریای متلاطم پخش و پلا می شود. این صحنه بیانی معمارگونه از اشتیاق زوال یافته برای بازگشت به میهن است. در صحنه ای چشم گیر تعدادی از سربازان را می بینیم که تقلا می کنند سوار یک ناوشکن شوند، از آن ها با چایی استقبال می شود. در صحنه ای که سربازان در کنار امواج خروشان منتظر هستند وحشت مجاب کننده ای وجود دارد، امواج کف آلود چنان سر ریز می شوند گویی بازماندگان حادثه ای طبیعی و وحشتناک هستند.

 

درجه بندی:

این فیلم 107 دقیقه ای در PG-13  رده بندی شده، و بنابراین تماشای آن در کانادا برای افراد زیر 14 سال ممنوع است. نوجوانان 14 سال به بالا هم تنها می توانند، در کنار یک بزرگتر به دیدن آن بروند.

 


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *