مقالاتمقالات اجتماعی

دولت کانادا در برنامه‌های حفظ حیات وحش نظرات بومیان را نادیده می‌گیرد

دولت فدرال کانادا، بر اساس لایحه‌ قانونی محافظت از گونه‌های جانوری در خطر انقراض، موظف است استراتژی‌هایی را ارائه دهد، که اقدامات لازم برای حفظ این گونه‌های جانوری را، با جزئیات، مشخص نماید. دولت همچنین و بر اساس همین قانون، موظف است نظر بومیان را در این تصمیم‌گیری‌ها لحاظ نماید.

با این حال، بررسی مفصل بیش از 10 سال استراتژی‌های بازیابی و مدیریت دولت، نشان می‌دهد که برداشت ویژه‌ اتاوا از این قانون، موجب شده که دست کم در نیمی از پرونده‌های مربوطه، و در جاهایی که اظهار نظر بومیان ضروری بوده، نظرات آنها نادیده گرفته شده است. این بررسی‌ها که توسط پژوهشگران دانشگاه Carleton به انجام رسیده، همچنین آشکار کرده که میان تصمیماتی که سازمان فدرال محلی، در زمینه حفظ حیات وحش می‌گیرند، تفاوت‌های فاحشی وجود دارد؛ تصمیماتی که زندگی قبایل بومی منطقه را، تحت تاثیر مستقیم قرار می‌دهد.

آقای ژوزف برنت زیست‌شناس حیات وحش، در این باره می‌گوید: کاملا بدیهی است که مشورت با افراد بومی، باید جز جدایی ناپذیر این طرح‌ها باشد. اگر تصمیم ما برای حفظ گونه‌های نادر از انقراض جدی باشد، باید با قبایل بومی همکاری داشته باشیم. و با توجه به پیوندی که این قبایل با اکوسیستم خود دارند، این طرح‌ها مورد علاقه‌ آنها نیز خواهد بود.

بر اساس این پژوهش، یکی از نتایجی که عدم مشورت دولت با بومیان در این زمینه به بار آورده، از دست رفتن فرصت‌ها برای بهبود بخشیدن به زندگی این حیوانات است. قبایل بومی کانادا، سال‌ها با این حیوانات زندگی کرده‌اند و یک دانش سنتی عمیق درباره‌ شرایط زیستی آنها دارند؛ دانشی که می‌تواند در درک بهتر این حیوانات نیز، دولت را یاری کند.

اما این درصد پایین همفکری و همیاری با بومیان، یک مفهوم جانبی هم برای این مردم دارد: از دست رفتن گونه‌های جانوری به خاطر اقدامات ناکارآمد بازیابی، می‌تواند به معنای حذف غیرقانونی منابعی به شمار آید، که برای کانادا ارزش فرهنگی و اقتصادی دارد. رئیس بایرون لوئیس، از بومیان کانادا و رئیس کل شورای ملی قبایل بومی برای حفظ حیات وحش است. وظیفه‌ این سازمان که مدت‌ها غیرفعال بود و دوباره فعال شده، مشاوره دادن به وزیر محیط ‌زیست دولت فدرال، درباره‌ ابعاد بومی قوانین محیط زیستی است. رئیس بایرون می‌گوید: منقرض شدن یک یا چند گونه جانوری و گیاهی، می‌تواند به طور بالقوه، به زیر پا گذاشته شدن برخی حقوق بومیان کانادا، بینجامد. سطح مشارکتی که در پژوهش دانشگاه Carleton مشخص شده، از آن میزانی که در هنگام تصویب قانون حفظ گونه‌های در حال انقراض برنامه‌ریزی شده بود، خیلی فاصله دارد.

شیوه کاری پیش‌بینی شده در قانون محافظت از گونه‌های در حال انقراض، به این شکل است: هنگامی که یک گونه‌ جانوری و یا گیاهی، در فهرست خطر انقراض قرار می‌گیرد، دولت فدرال راهکارهایی را برای محافظت از این گونه ارائه می‌کند. این راهکارها سپس به صورت اسناد دولتی، برای اجرا به دپارتمان‌های مربوط فرستاده می‌شوند که می‌تواند سازمان اقیانوس‌ها و شیلات کانادا، سازمان محیط زیست و تغییر اقلیم کانادا و یا سازمان‌ پارک‌های ملی کانادا باشد.

پژوهشگران دانشگاه Carleton، 500 مورد از همین اسناد و برنامه‌های مدیریت گونه‌های در خطر انقراض را، که در فاصله‌ سال‌های 2006 تا 2017 تنظیم شده بودند، مورد بررسی قرار دادند. از آن میان، 250 مورد از اسناد، شامل طرح‌هایی بودند که بر اساس قانون، مشارکت بومیان در آنها الزامی ارزیابی شده بود. بررسی این اسناد نشان داد، که دست کم در 52 درصد موارد، در راهکارهای ارائه شده، هیچ اثری از مشاوره‌ بومیان و یا طرح‌های همکاری با آنها دیده نمی‌شد. تقسیم‌بندی منطقه‌ای این اسناد، نشان داد که در استان کبک و استان‌های میانی کانادا، پایین‌ترین میزان همکاری و مشورت با بومیان صورت گرفته است.

بر اساس آمارهای دولتی ارائه شده، تا سال 2017، شمار 735 گونه‌ مختلف گیاهی و جانوری کانادا در خطر انقراض قرار گرفته‌اند که از آن میان، 502 گونه، از جانوران دریا و خشکی هستند. از جمله اقداماتی که شرایط جانوری کانادا را به این وضع رسانیده می‌توان به تبدیل جنگل ها و مراتع به زمین‌های کشاورزی، قطع درختان در مقیاس تجاری، شکار، ماهیگیری و آلودگی آب دریاچه ها و رودها، اشاره کرد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 6
  • 0