مقالاتمقالات اجتماعی

دلیل واقعی ناکامی کانادایی ها در پس انداز برای دوران بازنشستگی

جسیون هیت- فایننشال پست

در مورد اینکه آیا کانادایی ها به اندازه کافی برای دوران بازنشستگی خود پس انداز می کنند، دیدگاه ها متضاد هستند. اما در این باره تردیدی وجود ندارد، که عملکرد کنونی آنها در این پیوند مانند پیشترها نیست. کمااینکه میزان پس انداز خانوارهای کانادایی در فصل سوم سال 2018 با کاهشی چشمگیر، به 0.8 درصد رسید. چراکه این میزان در فصل پیش از آن، 3.4 درصد بود.

میزان متوسط چنین پس اندازی از سال 1981 به این سو 7.3 درصد بوده است. همچنین از سال 1933 تاکنون سطح پس انداز سالانه روند منفی نداشته است. اما امکان دارد با توجه به ادامه عادی شدن (افزایش) نرخ بهره و اینکه وارد دهمین سال پس از آخرین رکود جهانگیر بزرگ شده ایم، 2019 به سالی بی سابقه در تاریخ پس انداز کانادایی ها تبدیل شود.

نشست مجمع اقتصاد جهانی در سال 2017 میزان 10 تا 15 درصدی پس انداز را به عنوان مبلغ لازم جهت زندگی راحت تا 100 سالگی پیشنهاد کرد. البته شرایط افراد با یکدیگر تفاوت دارد. اما کلیات مهم مساله کم و بیش در همه جای دنیا مشابه هستند.

از دیگر سو پژوهش های گسترده ای بهترین روش ها برای سوق دادن مردم به پس انداز بیشتر جهت دوران بازنشستگی را نشان داده اند. کمااینکه ریچارد تالر که به سبب کمک های گسترده اش به رفتارهای اقتصادی در سال 2017 برنده جایزه نوبل مربوطه شد، بر این باور است که سوق دادن مردم به سمت و سوی درست، آنها را از انتخاب گزینه های بد و نامناسب بازمی دارد.

اما آیا به جز چنین گزینه هایی، عوامل دیگری نیز در کمبود اینگونه پس اندازها دخیل هستند؟ پاسخ این پرسش مثبت می باشد. کمااینکه هم اقتصاددان ها و هم طراحان دوران بازنشستگی، به وجود چند عامل دیگر باور دارند. از جمله اینکه کندوکاوهای سال 2018 اداره ملی پژوهش های اقتصادی آشکار ساخت، که پشیمانی از پس انداز سبب اصلی پس انداز نکردن میزان کافی بین بازنشستگان گروه سنی 60 تا 80 ساله کنونی بوده است.

در عین حال برخی مخاطرات غیرقابل اجتناب و یا دست کم کمتر قابل اجتناب نیز، وجود دارند. کمااینکه 66 درصد این بازنشستگان که آرزو داشتند کاش پول بیشتری پس انداز کرده بودند، گفتند که شوک های منفی در دوران اشتغال سببی برای میزان پایین پس انداز مربوطه بوده است. بنابراین مسایل غیرمترقبه مانند طلاق، ییکاری/ بیکار شدن و بیماری می توانند، یک یا دو بار در طول زندگی عاملی برای کم پس انداز کردن شوند. البته با توجه به اینکه در مقایسه با آمریکایی ها هزینه های درمانی برای کانادایی ها مخاطره کمتری دارند، برای مردم کشور ما به اندازه همسایگان جنوبی جدی نیستند. چراکه در کانادا بیمه خدمات درمانی بنیادین فراگیر می باشد. همچنین از جمله پوشش ها برای افراد دارای ناتوانی، در این مورد موثرند.

اما بیمه در برابر دو عامل دیگر یعنی بیکاری/ بیکار شدن و بیماری بسیار مشکل تر است. بااینهمه یک نهاد بیمه آمریکایی به نام شرکت تضمین حفاظت تنها به منظور بازاریابی نخستین خط مشی بیمه ازدواج در جهان ایجاد شد. بله باید باور کرد، که بیمه طلاق یک واقعیت است.

خدماتی مانند بیمه اشتغال(EI)  هم برای کاهش آسیب های ناشی از بیکار شدن وجود دارند. اما فاقد تاثیرات بلندمدت هستند. کمااینکه از جمله امکان دارد، فرد بیکار مدت های مدید شغلی پیدا نکند. فراتر اینکه همانگونه که امکان بیکار شدن در جوانی وجود دارد، احتمال آن در سنین بالا هم هست. بنابراین چنین امکانی می تواند، سبب بازنشستگی زودرس گردد. البته عوامل پیش بینی نشده دیگری هم، در این میان موثرند. بنابراین ادامه اشتغال در دهه های 60 و 70 زندگی که یک گزینه و نه ضرورت است، می تواند اقدامی عاقلانه تلقی شود. به عبارت دیگر برای برخی از کانادایی ها میزان مستمری دولتی در این سن و سال می تواند، آغازی برای پس انداز دوران بازنشستگی به شمار رود. این امر به ویژه در مورد افراد با درآمد بالا صدق می کند، که میزان اینگونه دریافتی هایشان از دولت بسیار کمتر است.

 

سرانجام اینکه عاقلانه ترین روش داشتن طرح بازنشستگی برای بدترین حالت ممکن، و امیدواری به پیش آمدن بهترین حالت ممکن است. زیرا در چنین صورتی اگر فرد به اندازه ای خوش شانس باشد که با مسایل غیرمترقبه مورد اشاره روبرو نشود، می تواند دوران بازنشستگی را زودتر آغاز نماید، در این برهه پول بیشتری خرج کند، و ارث بیشتری هم برای فرزندانش باقی بگذارد.

 
برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان