صفحه اصلی / مقالات / حتی کمترین استرس زندگی روزمره، سلامتی را تهدید می کند!

حتی کمترین استرس زندگی روزمره، سلامتی را تهدید می کند!

<

 

روان شناسان می گویند که فشارهای بدون وقفه زندگی روزمره می تواند فرد را در معرض ابتلا به بیماری های جدی قرار داده و طول عمر را کاهش بدهد.

هنگامی که مردم در مورد استرس صحبت می کنند – که می تواند بر سلامت تاثیر بگذارد – معمولا به حوادث بزرگ و در حال تغییر زندگی اشاره می کنند، مانند مرگ دوست یا عضو خانواده. اما تحقیقات جدید نشان می دهند که استرس روزمره، ناشی از تاخیر پرواز، ترافیک، تلفن همراهی که در حین یک مکالمه حساس و مهم شارژ باتری اش تمام می شود نیز، می تواند به سلامتی انسان آسیب رسانده و حتی طول عمر را کوتاه کند.

البته، گرفتار شدن در یک گره کور ترافیکی در طول هفته، شما را نمی کشد. اما ملانی گرینبرگ، روانشناس و نویسنده کتاب The Stress-Proof Brain، می گوید که مشکلات زندگی روزمره در صورت تکرار و انباشته شدن بر روی یکدیگر می توانند تاثیر زیادی بر سلامت جسمی  فرد داشته باشند.

 

کارولین آلدوین، از پژوهشگران دانشگاه ایالتی اورگان، توضیح می دهد که مشکلات مزمن روزانه می تواند به افزایش فشار خون منجر شود که فرد را در معرض خطر بیماری قلبی قرار می دهد. او اضافه می کند که این می تواند سطح هورمون استرس ما را نیز افزایش دهد. فرآیندی که بر سیستم ایمنی بدن تاثیر می گذارد و می تواند منجر به التهاب مزمن شود، که با تعداد زیادی از بیماری های جدی، از جمله سرطان مرتبط است.
الزاما، قرار گرفتن در معرض جریان های مستمر استرس زا نیست که مشکل ایجاد می کند، بلکه نوع واکنش ما به این استرس ها، مشکل ساز می باشد.  

در پروژه مطالعاتی که در سال 2016 انجام شد، محققان با حدود 900 نفر در مورد میزان و تناوب استرسی که تجربه کردند گفتگو کرده و شدت آن را ارزیابی کردند. آنها همچنین تغییرات ضربان قلب در هنگام استراحت یا resting heart rate variability (HRV)  را بررسی کردند. HRV بالاتر با پاسخ سالم و مناسب به استرس و HRV پایین تر با افزایش خطر ابتلا به بیماری های قلبی و مرگ مرتبط است.

محققان دریافتند که چگونگی درک فرد از استرس اش و سپس واکنش عاطفی به آن با HRV پایین تر ارتباط دارد و نه تعداد حوادث استرس زا.

در مطالعات سال 2014 بر روی 1 هزار و 300 مرد، آلدوین و همکارانش، میزان استرسی که شرکت کنندگان طی یک روز با آن مواجه شدند را از صفر تا 4  امتیازبندی کردند. محققان دریافتند که نرخ مرگ و میر نزد مردانی که زندگی روزمره شان را استرس زا ارزیابی کردند، مشابه نرخ مرگ و میر مردانی بود که با حوادث استرس زای بزرگ تر مانند مرگ یکی از عزیزان روبرو بودند.  

آلدوین می گوید: با اینکه هر از چندگاه از دست دادن خونسردی عادی است، اما برخی از مردم به آنها واکنش شدیدتری نشان می دهند. افراد عصبی تر، یعنی کسانی که احساسات شان سریع تر و آسان تر تحریک می شود، بیشتر از سایرین از مشکلات جزئی ناراحت می شوند.
دیر رسیدن به محل کار، مشکل مهمی نیست، مگر اینکه رئیس تان بارها به دلیل تاخیر شما، عصبانی شده باشد. یک جر و بحث کوچک با همسر ، مشکل بزرگی نیست، مگر اینکه به طور متناوب تکرار شود.

گرینبرگ معتقد است که استرس مزمن می تواند باعث افزایش آسیب پذیری ما در برابر تحریکات روزمره، مشکلات کاری یا درگیری ها بشود.  
روانشناسان می گویند راه هایی برای کنترل عواطف وجود دارد. ایمی مورین، روانکاو مستقر در فلوریدا، به بیمارانش توصیه می کند که به علائم فیزیکی که نشان دهنده افزایش سطح استرس می باشند، دقت کنند. مورین می گوید: مردم می گویند که بلافاصله سطح استرس از صفر به 10 می رود، اما وقتی دقت می کنید، می بینید که علائم هشداردهنده وجود دارند. مثلا مشت کردن دست، صورت برافروخته و افزایش ضربان قلب. شناسایی و مدیریت پاسخ فیزیولوژیکی با خارج کردن خود از موقعیت استرس زا یا نفس عمیق می تواند از تشدید عصبانیت جلوگیری کند.

محققان، در طرح مطالعاتی که نتیجه آن در سال 2016 در نشریه Association for Consumer Research منتشر شد، از بیش از 100 دانشجو و عضو هیات علمی خواستند که عوامل مزاحم جزئی (از قبیل ترافیک، تمام شدن شارژ تلفن همراه) و لذت های ساده (از جمله وقت گذرانی با دوستان، مشغولیت سرگرم کننده) خود را طی یک دوره 6 روزه ردیابی کرده و پیشرفت روزانه شان به سمت اهدافی که برای خود تعیین کرده اند را ثبت کنند.
محققان دریافتند که فرایند پیشرفت در روزهایی که فرد با تعداد بیشتری عوامل ناراحت کننده جزئی روبرو شده و از لذت های ساده محروم بود، مختل می شد. ونسا پاتریک، یکی از محققان طرح مطالعاتی مورد اشاره، توضیح می دهد: توجه به لذت های کوچک و روزمره، که به راحتی برای اکثر مردم قابل دسترسی است، می تواند تاثیرات ناراحتی های روزمره را خنثی کرده و به تندرستی ما کمک کند.
مورین می گوید: به جای شخصی کردن یک مشکل، یعنی طرح این سوال که <چرا این چیزها همیشه برای من اتفاق می افتد؟>، بایستی به این مشکلات از لنز مبتنی بر واقعیت نگریست. یادآوری اینکه میلیون ها اتومبیل در خیابان ها و جاده ها حرکت می کنند، می تواند به شما کمک کند که متوجه شوید ترافیک مشکلی اجتناب ناپذیر و عمومی است و نه شخصی! به جای آرزو کردن اینکه ای کاش شرایط فرق می کرد و یا به جای اصرار بر ناعادلانه بودن شرایط، بر روی واکنش تان متمرکز بشوید.

مورین می گوید با اینکه نمی توانید سرعت حرکت اتومبیل ها و ترافیک را کنترل کنید، ولی می توانید کاری که داخل اتومبیل انجام می دهید را کنترل نمایید. مثلا به موسیقی یا پادکست مورد علاقه تان گوش کنید.

آلدوین می گوید: وقتی احساس می کنید سطح استرس تان در حال افزایش است، از خود بپرسید: آیا این ارزش ناراحت شدن و به خطر انداختن سلامتی ام را دارد؟


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *