مقالاتمقالات اجتماعی

جوانان؛ خطرآفرین ترین گروه در دوران پاندمی 

 

به نقل از گلوب اند میل

چه کسانی بیشتر احتمال دارد قانون فاصله گذاری اجتماعی را بشکنند؟ جوانان که در تعطیلات بهاره خود راحت در پارک ها و ساحل قدم می زنند و مهمانی های ایام پاندمی برگزار می کنند؟ یا والدین شان که در پاسخ به دعوت دیگران، رویکرد شجاعانه ای اتخاذ کرده و می گویند: من و ترس؟ و شاید هم پدربزرگ ها و مادربزرگ ها که در سنین بالا احساس می کنند دیگر چیزی برای از دست دادن و ترس ندارند. 

پاسخ به این سوال برای کنترل ویروس در روزهایی که صحبت از بازگشایی مدارس و فروشگاه ها است، بسیار مهم و تعیین کننده است.

نوجوانان معمولا دوستان محدودتری دارند حال آن که جوانان معمولا شبکه گسترده تری از دوستان دارند که علایق و سلایق مشترک آنها را کنار هم قرار داده است. افراد میانسال بیشتر درگیر مسئولیت ها و وظایف شان هستند و فقط وقتی زمان آزادی داشته باشند به وقت گذراندن با دوستان فکر می کنند. و اما افراد مسن که دایره ارتباطات شان را رو به کاهش می بینند، سعی در حفظ روابط باقیمانده می کنند.

 

 

مسلما فدا کردن روابط اجتماعی در هر سن و مرحله ای امری ناخوشایند است به ویژه برای جوان ها و افراد مجرد. به همین دلیل است که نتیجه نظرسنجی که اداره آمار کانادا در اوایل آوریل منتشر کرد و نشان می داد 90 درصد مردم کانادا در همه سنین دستورات فاصله گذاری اجتماعی را به دقت رعایت می کنند، کمی عجیب به نظر می رسید. خوب است بدانید برای نظرسنجی فرم هایی به صورت آنلاین در اختیار مردم قرار می گیرد و عده ای داوطلبانه آنها را پر می کنند. اما این داوطلبان چه کسانی هستند؟ شهروندانی دغدغه مند که وقت خود را در چک کردن سایت های مرتبط با آمار و ارقام پاندمی می گذرانند و از میان انواع فعالیت هایی که می توان در دوران خانه نشینی انجام داد، پر کردن فرم نظرسنجی را انتخاب می کنند. قطعا شما هم موافق هستید که چنین افراد مسئولیت پذیر و دقیقی نمی توانند نماینده کل مردم کانادا باشند.

تجربه پاندمی های گذشته نشان داده است که سن افراد در انتشار ویروس توسط آنها نقش زیادی دارد. در دوران شیوع آنفلوانزا در سال 1918، که جان 50 میلیون نفر را گرفت، تقریبا یک نسل درگیر بیماری شدند. در آن زمان هم، مانند حالا، سن نقش مهمی در تعیین اینکه چه کسانی قربانی ویروس بشوند بازی می کرد. اما در پاندمی آنفلوانزا، احتمال ابتلا و مرگ در جوانان بیشتر بود. به گفته جاکلین دافین، استاد تاریخ پزشکی دانشگاه کویینز کینگ استون، جوانان مصونیت بسیار کمی در برابر موج های اولیه آنفلوانزا داشتند و به سرعت نیز با حضور در جمع هایی مانند پادگان های سربازی یا خوابگاه های دانشجویی آن را به هم منتقل می کردند. و بعد هم، ذات الریه مثل عزرائیل بر مردم ظاهر شد.

اما در پاندمی جدید، افراد مسن بیش از همه در معرض خطر قرار دارند. امروز، این افراد هستند که در آسایشگاه ها و خانه های سالمندان کنار هم زندگی می کنند و جایی برای ایزوله کردن خود ندارند. آنها که نسبت به نسل های پیش از خود چند دهه طولانی تر زندگی کرده اند، در این مدت انواع بیماری های مزمن را نیز در خود جمع کرده اند که سیستم دفاعی بدن شان را تضعیف کرده است. نیروی کار خسته و کم درآمد هم که مجبور است برای امرار معاش در چند مرکز اقامتی کار کند، ویروس را از مرکزی به مرکز دیگر منتقل می کند. اما آیا خود سالمندان در ایجاد این وضعیت مقصر بودند؟

شاید بعضی از آنها در مواقعی دستورات بهداشتی لازم را رعایت نکرده باشند اما نمی توان این گروه را در بالا رفتن نرخ شیوع مقصر دانست. مجموعه ای از مطالعات اخیر نشان داده است هر چه سن ما بالاتر می رود، راحت تر می توانیم خواسته و تمایلات مان را کنترل کنیم. در مطالعه ای که ماه گذشته در ژورنال ایموشن چاپ شد، روزی 3 بار پیامی به گوشی تلفن همراه بزرگسالان بین 20 تا 80 سال، ارسال می شد. محققان می خواستند بدانند چه چیزی آدم ها را وسوسه می کند: غذا، نوشیدنی، روابط اجتماعی، روابط جنسی، خرید، اینترنت؛ و آیا آنها می توانند در برابر این وسوسه مقاومت کنند یا خیر.

یکی از یافته های جالب این مطالعه این بود که افراد مسن بهتر می توانند در مقابل امیال خود مقاومت کنند، حتی زمانی که از وضعیت زندگی خود راضی نیستند. هرچند، به گفته گرگوری سامانز لارکین، استاد روانشناسی، این کار آسانی نیست. فقط افراد مسن تر می دانند چه چیزهایی اهمیت دارد.

به علاوه، مراحل مختلف زندگی اولویت های فرد را تغییر می دهد. نظرسنجی دیگری که هفته گذشته منتشر شد نشان می دهد افراد در سنین مختلف نگرانی های مختلفی در ارتباط با پاندمی دارند. بین سنین 15 تا 24 سالگی، و حتی تا 44 سالگی، کانادایی ها بیشتر نگران عوامل استرس زای اجتماعی، مانند حبس شدن در خانه و احتمال ناآرامی های مدنی هستند.

برعکس، 60 درصد سالمندان بیش از هر چیز نگران سلامتی خود هستند. نگرانی سالمندان از سلامت، در کنار توانایی آنها برای کنترل خواسته هایشان، تخطی آنها را از دستورات فاصله گذاری اجتماعی بسیار غیرمحتمل می کند.

به قول اسکار وایلد، قسمت غم انگیز دوران پیری، پیر بودن نیست، جوان بودن است. هر چه سن مان بالا می رود، باز هم امیال و آرزوهایمان جوان هستند. اما لذت تن دادن به آنها مخصوص جوانان است، هرچند اکثرا، مثل همین پاندمی، مسن ترها باید بهای آن را بپردازند





برچسب ها

نوشته های مشابه

Don`t copy text!