املاک و مسکنمقالات

جذب زنان باانگیزه: از نوآوری های جبران کمبود راننده کامیون

کریس اتچینسون- گلوب ومیل

مارک سیمور مقام اجرایی ارشد شرکت حمل و نقل کریسکا واقع در پرسکات انتاریو است. خبر خوب اینکه به شرکت وی آنقدر کار محول می شود، که از عهده انجام آنها برنمی آید. خبر بد اینکه کریسکا هم مانند سایر همگنان خود در آمریکای شمالی، با کمبود رانندگان کامیون ماهر روبرو است. بااینهمه می گوید: ما کریسکایی ها خودمان را خوش شانس می دانیم. زیرا فکر می کنم بیشتر شرکت ها همه روزه به سبب کمبود نیروی کار، از عهده تحویل دادن 5 یا حتی 8 درصد کالاهای مربوطه برنمی آیند. به همین سبب هر روز هم مشتریان ناراحت می شوند. البته این روند برای صنعت خودمان نیز هزینه دارد.

براساس برآوردهای صنعت مربوطه امکان دارد کمبود سالانه رانندگان کامیون در کانادا تا سال 2020 سر به 33 هزار بزند، که مشکل بزرگی به شمار می رود. این امر به ویژه زمانی صدق می کند که در نظر گرفته شود، براساس گزارش منتشره از سوی اتحادیه کامیونداری کانادا معادل حدود 17 میلیارد دلار از تولید ناخالص داخلی به ترابری زمینی وابسته است. زیرا بیشتر محصولات مصرفی کشور ما از طریق کامیون جابه جا می شود. فراتر اینکه انتظار می رود، تقاضا در این حوزه همچنان رو به افزایش داشته باشد. بنابراین کمبود راننده کامیون تهدیدی فوری و بزرگ برای کل اقتصاد کانادا است.

سبب کمبود رانندگان کامیون چیست؟

دلایل این کمبود متفاوتند. برای نمونه مرلین دانیل رئیس اجرایی شرکت حمل و نقل تیتانیوم واقع در بولتون انتاریو، در پاسخ به این پرسش می گوید: یکی از دلایل این می باشد، که اینک سن متوسط رانندگان کامیون حدود 57 سال است. یعنی میزان کناره گیری بالا می باشد. بدتر اینکه نسل جوان به رانندگی به عنوان شغلی مناسب نگاه نمی کند. بنابراین ترجیح می دهد در حوزه هایی به کار بپردازد، که بتواند بهتر بین کار و زندگی تعادل برقرار نماید. به عبارت دیگر به جای رفتن به سفرهای طولانی گاه یک هفته ای، شب خوابیدن متوالی در جاهایی غیر از خانه، و دور بودن از خانواده گاه به مدتی طولانی، زندگی خانوادگی باثبات تری داشته باشد.

مارک سیمور رفتار مشتریان در قبال رانندگان کامیون را دلیل دیگر می داند. کمااینکه خاطرنشان می نماید: مشتریان به آنها اجازه نمی دهند که کامیون های خود را برای کل شب در محوطه مربوطه پارک و استراحت کنند، یا به سرویس های بهداشتی دسترسی داشته باشند. این مسایل اینک برای کسانی که ما مایل به جذب شان هستیم، بسیار مهم تر از همگنان 20 یا 25 سال پیش آنها می باشد.

بعضی از دست اندرکاران مربوطه نیز، دلایل دیگری را مسبب وضعیت موجود می دانند.

برای مقابله با این وضعیت چه گام هایی برداشته شده است؟

همانگونه که آمد، دلایل کمبود مورد اشاره متفاوتند. بنابراین صنعت مربوطه هم دارد جهت یافتن راه حل های آن، گام های متفاوتی برمی دارد. برای نمونه آنجلا اسپلینتر رئیس هیئت مدیره نهاد موسوم به نیروی انسانی دست اندرکار کامیونداری می گوید، سازمان هایی مانند نهاد متبوع خودش و اتحادیه کامیونداری کانادا دارند با یکدیگر همکاری می کنند تا از طریق نوآوری هایی مانند برنامه کارفرمایان ناوگان سطح بالا و برنامه زنان با انگیزه، برداشت ها در مورد صنعت مورد اشاره را تغییر دهند.

بنابر اظهارات وی برنامه نخست برای ایجاد و گسترش محیط مثبت کاری، از جمله آموزش رانندگی ارائه می دهد. دومی هم بدان سبب طراحی شده که نشانگر فرصت های شغلی این صنعت برای زنان باشد، که تنها 3 درصد نیروی کاری رانندگان کامیون را تشکیل می دهند.

نهاد مورد اشاره همچنین در پی استخدام بیشتر از بین مردم اقوام نخستین و اقلیت های مرئی است تا ضمن افزایش گوناگونی، کمبود مربوطه را هم جبران کند.

برخی شرکت های حمل و نقل نیز، نوآوری های خاص خود را به کار گرفته اند. مثلا کریسکا با استخدام کارکنان بازنشسته ارتش که مایلند پس از اتمام دوران خدمت در این نهاد نظامی همچنان کار کنند و توانش را هم دارند، و در عین حال مدت ها دوری از خانواده نیز برایشان چیز جدیدی به شمار نمی رود، تا اندازه ای موفق شده مشکل مورد اشاره را حل کند.

برنامه داشتن همراه برای رانندگانی که به سفرهای کاری طولانی می روند نیز، از دیگر نوآوری های این شرکت می باشد.

 

شرکت حمل و نقل تیتانیوم هم تنها در خلال 12 ماه اخیر سه بار حقوق رانندگان خود را افزایش داده است. همچنین کامیون های تازه تر و از جمله مجهز به وسایلی مانند یخچال، مایکروویو، تلویزیون و… در اختیار آنان قرار می دهد.

 
برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 

نصب اپلیکیشن ایران جوان