Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / جان فشانی خبرنگاران و روزنامه نگاران در راه افشای حقیقت

جان فشانی خبرنگاران و روزنامه نگاران در راه افشای حقیقت

هر روز از گوشه و کنار جهان اخبار ناراحت کننده در مورد زندانی شدن و یا ترور یک روزنامه نگار/خبرنگار به گوش می رسد.

آخرین مورد به جمال خاشقجی روزنامه نگار واشنگتن پست، مقاله نویس و نویسنده اهل کشور عربستان مربوط بود که حاکمان عربستان را با رسوایی سیاسی بزرگ روبرو کرد. او مدیر و سردبیر ارشد شبکه خبری العرب و از منتقدان آشکار رژیم عربستان بود. 2 اکتبر 2018 به کنسولگری ریاض در استانبول مراجعه و هرگز از آن خارج نشد. خاشقجی، در زبان ترکی به معنی قاشق ساز است. این به دلیل آن است که جد او اصالتا از شهر قیصری ترکیه بوده و اواخر دوران عثمانیان حاکم شهر مدینه شد. شاید عموی او به نام عدنان خاشقجی که متعاقب ماجرای مک فارلین در ایران مشهور شد را به یاد داشته باشید. عدنان در مصاحبه با مجله نیویورک در سال 1989 ادعا کرد که پدربزرگ اش یهودی بود.

طبق آمار سالانه منتشر شده از سوی سازمان خبرنگاران بدون مرز (Reporters Without Borders)، طی سال گذشته 65 روزنامه نگار و کارمند رسانه ای در جهان جان خود را از دست دادند. 50 نفر از آنها خبرنگار بودند. خطرناک ترین کشور برای روزنامه نگاران و خبرنگاران سوریه اعلام شد. پس از سوریه مکزیک با 11 قربانی قرار دارد. از سال 2000 به این سو، حداقل 100 خبرنگار و روزنامه نگار در این کشور به قتل رسیده اند. یکی از قربانیان مکزیک خاویر والدز، یکی از مشهورترین خبرنگارانی که درباره مافیای مواد مخدر مکزیک گزارش تهیه می کرد بود. قتل او در ماه می، خشم عمومی را برانگیخت. والدز 50 ساله در روز روشن در شهر Sinaloa واقع در شمال غرب مکزیک با شلیک گلوله از پا در آمد. میروسلاو بریچ، خبرنگار روزنامه La Jornada and Norte، دو ماه قبل از آن هنگامی که فرزندش را به مدرسه می رساند در شهر شمالی Chihuahua به قتل رسید. کارتل مواد مخدر با بر جا گذاشتن یادداشت در محل جنایت، مسئولیت ترور را به عهده گرفته و فرماندار را تهدید به مرگ کرد. پاتریشیا مایورگا، خبرنگار دیگری در Chihuahua که مانند بریچ بر روی فعالیت کارتل مواد مخدر کار می کرد نیز تهدید به مرگ شده و مجبور به ترک کشور شد. او که نوامبر گذشته جایزه بین المللی آزادی مطبوعات را دریافت کرد می گوید: <ما در محاصره کامل و در کنار افرادی که قصد نابودی روزنامه نگاری را دارند، کار می کنیم.> انریکه پنه نیتو، رئیس جمهور وقت مکزیک علنا حمایت خود را از آزادی مطبوعات اعلام کرد، اما  تحقیقات در مورد هیچ کدام از این قتل ها به نتیجه نرسیده است.

فیلیپین در میان کشورهای آسیایی، خطرناک ترین کشور برای کار و زندگی روزنامه نگاران و خبرنگاران محسوب می شود. طی سال گذشته حداقل 5 خبرنگار مورد حمله قرار گرفته و 4 نفر جان خود را از دست دادند. سرکوب و حمله به خبرنگاران و روزنامه نگاران پس از اظهارات جنجالی ردریگو دوترته، رئیس جمهور فیلیپین افزایش یافت. او در یکی از سخنرانی هایش گفت: <صرف اینکه روزنامه نگار هستید، اگر حرامزاده باشید از ترور مصون نیستید!>

پس از سوریه، مکزیک و فیلیپین، کشورهای عراق، افغانستان، پاکستان، ایران، یمن و لیبی نیز برای روزنامه نگاران و خبرنگاران ناامن اعلام شده است. روزنامه نگاران در این کشورها خود را در معرض محاصره و فشار مضاعف می دانند. آنان از مکزیک گرفته تا برزیل، ترکیه، روسیه، هند و دیگر کشورهای عضو اتحاد جماهیر شوروی سابق، هر روز با تهدید و ارعاب و خشونت روبرو می باشند. حتما زندانی شدن و قتل خانم زهرا کاظمی خبرنگار کانادایی –ایرانی تبار که در مسافرتی به تهران به قصد تهیه گزارش هنگام ناآرامی ها و اعتراضات دانشجویی به جرم عکسبرداری از تجمع خانواده های زندانیان مقابل زندان اوین، بازداشت و در زندان درگذشت را به یاد دارید. کاظمی به مدت 18 روز در بازداشت به سر برد. پرونده وی پس از گذشت سال ها در دستگاه قضایی جمهوری اسلامی به سرانجام نرسید و تنها متهم پرونده، یعنی محمدرضا اقدم احمدی 42 ساله که یکی از کارمندان رده پایین وزارت اطلاعات بود، تبرئه شد.

خبرنگاران و روزنامه نگاران در برزیل، سال هاست که تحت سخت ترین شرایط امنیتی کار می کنند. طی ده سال گذشته حداقل 15 روزنامه نگار در برزیل کشته شده و تقریبا هیچ کدام از قاتلان شناسایی و بازداشت نشده اند. به همین دلیل برزیل به عنوان هشتمین کشور خطرناک برای خبرنگاران معرفی شده است.

در هندوستان نیز شرایط کار مطلوب نیست. حداقل 3 روزنامه نگار از ابتدای سال جاری به این سو در این کشور کشته شده اند. از جمله گائوری لانکش، سردبیر و منتقد سرسخت افراط گرایان هندو که در مقابل درب منزل اش در Bengaluru به قتل رسید. سودیپ داتا بومیک، خبرنگار جنایی نیز در حین انجام ماموریت در یک پایگاه شبه نظامی در ایالت Tripura از پای در آمد.

و اما در ترکیه: از کودتای نافرجام سال گذشته به این سو، حدود 200 سازمان رسانه ای از جمله روزنامه، وب سایت، ایستگاه تلویزیونی و خبرگزاری تعطیل شده و 2 هزار و 500 روزنامه نگار یا خبرنگار از کار بی کار شده اند. تا آوریل سال جاری، 152 روزنامه نگار در زندان های ترکیه به سر می بردند. اما نکته جالب اینکه رجب طیب اردوغان، رهبر ترکیه که خود یکی از سرکوب گران عمده روزنامه نگاران و خبرنگاران می باشد، بیشترین سر و صدا و جنجال را بر سر قتل جمال خاشقجی به راه انداخته و ضمن متهم کردن علنی عربستان و حاکمان سعودی، قول محاکمه مرتکبین جنایت را داده است.

اوضاع در روسیه به حدی بحرانی است که روزنامه های مخالف دولت ولادیمیر پوتین قصد مسلح کردن خبرنگاران خود را دارند. روزنامه نگارانی که در مورد فساد و سوءاستفاده از قدرت توسط سیاستمداران افشاگری می کنند، سال هاست که با تهدید جانی روبرو می باشند. در برخی از موارد مرتکبین جنایت بازداشت، محاکمه و زندانی می شوند در حالی که با عوامل اصلی و افرادی که دستور قتل را صادر کرده اند برخورد نمی شود.

مشکل اینجاست که بسیاری از رهبران با اظهارنظرهای تفرقه افکنانه خود، مردم را بر علیه رسانه ها و روزنامه نگاران تحریک می کنند. حتما در خبرهای هفته گذشته، خبر مربوط به ارسال بسته مشکوک حاوی مواد منفجره به دفتر CNN در نیویورک را شنیدید. بسیاری معتقدند که سخنان تحریک آمیز دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا در ایجاد جو منفی بر علیه خبرنگاران و رسانه ها نقش داشته است.  

خبرنگاران و روزنامه نگاران، مشکلات اجتماعی را جستجو کرده، مسایل و نیازهای جامعه را درک کرده و برای اطلاع رسانی خود را مسئول می دانند. آنان با دوربین و قلم خود به جنگ کاستی ها و فساد می روند و در حین انجام وظیفه، افشای حقیقت، فساد، رشوه خواری و فعالیت باندهای سازمان یافته خلاف، قربانی می شوند تا صدایشان در گلو خفه شود.  

 


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *