صفحه اصلی / اخبار / جاستین ترودو هم انسان است: بگذارید یک روز مرخصی بگیرد

جاستین ترودو هم انسان است: بگذارید یک روز مرخصی بگیرد

روز دوشنبه این هفته،  نخست‌وزیر <جاستین ترودو> برخی از رقیبان سیاسی‌اش را بسیار عصبانی کرد. او در این روز، با دیکتاتور کره شمالی طرح دوستی نریخت، کودکان پناهجویان را در قفس نینداخت و هیچ رشوه‌ای هم دریافت نکرد. آقای نخست وزیر، در عوض، این روز را به خودش اختصاص داد. بهتر بگوییم؛ برنامه‌ نخست وزیر برای روز دوشنبه – که در استان <کبک> تعطیل رسمی بود– این بود که یک روز را تعطیل کند و به خودش اختصاص دهد… که در آن روز برای بهتر شدن کانادا تلاشی نکند. اما این مساله باعث شد که بسیاری از منتقدان نخست‌وزیر، به او شدیدا اعتراض کنند. در این میان شدیدترین اعتراضات البته، از سوی حزب محافظه‌کار کانادا بود. این حزب که حزب رسمی مخالف کابینه است، روز دوشنبه، در حساب توییتر خود پستی گذاشت و سپس سریعا ان را پاک کرد. در این توییت آمده بود: < جاستین ترودو دوباره یک روز را، به تعطیلات شخصی اختصاص می‌دهد>.

اما این تاکید بر واژه‌ <شخصی> در این توییت، اشاره می‌کند که انگار این که نخست وزیر کانادا یک روز و یا چند روز در سال را تعطیل باشد، موضوع ناشایست و نیرنگ‌آمیز است. معنای دیگر این تاکید این است که تعطیل کردن، موردی که ما به عنوان یک تصمیم عاقلانه و برای حفظ سلامتی در زندگی نرمال خودمان می‌گیریم، برای نخست‌وزیر ممنوع است. به نظر می‌رسد که وقتی پای زندگی رهبران سیاسی (و به ویژه رهبران سیاسی که ما از آنها خوش مان نمی‌آید) به میان کشیده می‌شود، انتظارات ما از آنها، به شدت غیرواقعگرایانه است. علت احتمالا این است که این افراد، قدرت زیاد و منابع بسیاری در دست دارند و این حقیقت که ما از آن قدرت و منابع در زندگی خودمان محروم هستیم، ما را کلافه می‌کند. به همین دلیل، ما از مردان سیاست توقع داریم که آنقدر به کار کردن ادامه بدهند تا بمیرند! یا اگر می‌خواهند به تعطیلات بروند، این کار را خیلی بی‌سروصدا و با کمترین هزینه‌ ممکن انجام دهند، مبادا، خدای ناکرده، از تعطیلات شان لذت هم ببرند!

البته، این ایرادگیری به تعطیلات از تاکتیک‌های ویژه‌ حزب محافظه‌کار نیست. اگر خود شخص <اندرو شیر> رهبر حزب محافظه‌کار هم روزی نخست‌وزیر شود، منتقدانش از آن سوی پارلمان، برای تعطیل کردن، از او ایراد خواهند گرفت.

نکته کنایه‌آمیزی که اینجا وجود دارد این است که رهبران سیاسی کانادا از تمام احزاب سیاسی، رسیدگی به اهمیت سلامت روانی و تعادل در زمینه کار و زندگی را، اولویت کاری خود قرار داده‌اند. این موضوع، و این اهمیت ویژه، همچنین به امید افزایش دادن دخالت نیروهای زن، در تعیین سیاست‌های عمومی، صورت گرفت. با این حال، به محض اینکه یک مقام سیاسی از حزبی که مخالف افراد باشد، در جایگاه نخست‌وزیر و یا جایگاه‌های مشابه می‌نشیند؛ ناگهان مرخصی گرفتن و به تعطیلات رفتن با تنبلی و عدم لیاقت برای پست دولتی، هم‌معنی می‌گردند.

ما در تمام ابعاد زندگی‌های شخصی‌مان، قبول داریم که مقام بالاتر و مسئولیت بیشتر به معنای نیاز بیشتر به تعطیلات است، اما چرا معتقدیم این اصل، در دنیای مقام‌های سیاسی کاربرد ندارد؟

بدون شک، ما به عنوان رای دهنده، حق داریم ماهیت سفر و تعطیلاتی که یک سیاستمدار به خود اختصاص می‌دهد را زیر سوال ببریم: آیا برای این سفر از منابع عمومی هزینه شده است؟ آیا نخست‌وزیر این زمان را با مردمی می‌گذراند که ارزش‌هایشان با ارزش‌های ملی ما در تضاد هستند؟ آیا از میزبانانش رشوه دریافت کرده است؟ آیا بیش از حد تلاش کرده شبیه یکی از ستاره‌های سینمای هند <بالیوود> به نظر برسد؟ این‌ها همه سوالات درستی هستند که ما باید از هر کسی که دلارهای مالیاتی ما را خرج می‌کند بپرسیم؛ جدای از اینکه او، وابسته به کدام جناح و یا حزب سیاسی باشد. اما این بسیار غیرمنصفانه است که موضوع به تعطیلات رفتن یک فرد را به طور کاملا غلط بدانیم، تنها به این علت که آن فرد، بالاترین مقام سیاسی کشور است. این نه تنها بی‌انصافی است، بلکه به عدم صداقت نیز دامن می‌زند، زیرا به این ایده پرو بال می‌دهد که سیاستمداران، باید هویت انسانی خود را کاملا پنهان نمایند.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *