مقالاتمقالات اقتصادی

توهمات اقتصادی در مبارزات انتخاباتی کانادا 

گرگوری میسن- استادیار رشته اقتصاد دانشگاه منی توبا

من به عنوان اقتصاددان رأی دادن در انتخابات سراسری کانادا را با توجه به تردید عمیقی که تقریبا همه صرفنظر از تمایلات و دیدگاه سیاسی خود داشتند، مدنظرقرار می دهم. کمااینکه بیشتر اظهارات مردم با این گفته همراه بود، که مثلا فلان نامزد دست کم از سایر گزینه ها بهتر است. یااینکه نمی خواهم الف برنده انتخابات شود. بنابراین به ب رأی می دهم. خود من هم به شدت احساس درماندگی می کردم، و نزدیک بود به همین ورطه بیفتم. اما به یاد افکار روزهای دهه 20 سالگیم افتادم. 

اینک می خواهم پیش از آنکه توصیه ای برای ساختار انتخابات آتی داشته باشم، منابع نومیدی پیش از رأی دادن خود را از دیدگاه یک اقتصاددان بیان کنم.

واقعا زمان آن فرارسیده که پافشاری کنیم که مرامنامه احزاب دست کم در سطح نخستین سال دانشگاه، بازتاب برخی از آگاهایی ها و انسجام اقتصادی هستند. بنابراین می خواهم به برخی از موضعگیری های عمده احزاب ملی که مرا آزار می داده و برای بهزیستی اقتصاد کانادا هم پیامدهای منفی داشته، بپردازم. یکی از بسیاری از نکات منفی موضعگیری های این احزاب بزدلی آنها است. برای نمونه تغییرات اقلیمی را در نظر می گیرم. هر سه حزب چپ تا میانه برنامه کنونی لیبرال ها در مورد افزایش 4 سنتی بهای هر لیتر بنزین را دنبال می کردند، که تا سال 2022 یازده سنت خواهد شد. البته من پشتیبان مالیات برتولید کربن هستم. اما چنین افزایش اندکی آن هم تنها در برخی از استان ها، رفتار رانندگان و صنایع مصرف کننده سوخت های فسیلی را تغییر نمی دهد. بنابراین این افزایش از جمله باید بیشتر باشد.

آش شله قلمکار محافظه کاران

 

 

محافظه کاران مؤثر بودن مالیات برتولید کربن در قبال تغییرات اقلیمی را رد می کنند. اما یک سیستم مبهم جریمه برای آلایندگان عمده را با این فرض که درآمد حاصله از جمله صرف سرمایه گذاری در فناوری دوستدار محیط زیست شود، پیشنهاد می نمایند. چنین سیستمی آش شله قلمکار است. زیرا در نقاط دیگر مؤثر نبوده، و کابوسی اداری می باشد. البته لیبرال ها هم همچنان رؤیای پیش بردن خطوط لوله های نفتی ترنس مانتین را در سر می پرورانند. 

بنابراین شاید زمان آن فرارسیده که بپذیریم، گذرگاه های سوخت و صادرات سوخت فسیلی در اقتصاد آینده کانادا مقوله ای رو به کاهش است. انتخابات سراسری هم این فرصت را به وجود آورد که یا برداشت اقتصاد دوره پسانفت را در پیش بگیریم، و یا وضعیت نامطلوب کنونی را ادامه دهیم. 

تعهدات برای بودجه متوازن

رهبران همه احزاب همچنین در حالی برای ایجاد بودجه متوازن در ظرف چند سال معین قول می دادند، که همزمان برای خرج میلیاردها دلار اضافی – مثلا محافظه کاران کاهش مالیات شهروندان ارشد، لیبرال ها تعدیل (و یا بخشش) وام های دانشجویی، همه احزاب به جز محافظه کاران برنامه ملی خدمات درمانی (به کلی) رایگان، و حزب سبز درآمد پایه (حداقل) – طرح هایی داشتند…..

بنابراین تعهد برای بودجه متوازن حرکتی بی معناست. زیرا امکان دارد خانواده ای با درآمد 50 هزار دلار در سال بتواند، از طریق صرفه جویی شدید بودجه ای متوازن داشته باشد. اما ممکنست پول خانواده ای با درآمد سالانه 250 هزار دلار، بگونه ای مستمر ته بکشد. درنتیجه ما در واقع به مبارزات انتخاباتی سیاستمداران در مورد میزان هزینه های دولتی نیاز داریم، که با درآمد ملی و درآمد ناخالص سرانه متناسب باشد.

میزان هزینه های دولتی 

بنابراین یکی از وظایف مهم دفتر بودجه مجلس پیگیری این مسئله است، که قول های دوران انتخابات بر میزان هزینه های دولتی چه تأثیری دارند؟ قول های مبنی بر کاهش مالیات های جزئی و برخی بخشودگی های مالی در این مورد تأثیر چندانی ندارد. اما برنامه ملی خدمات درمانی (به کلی) رایگان و یا درآمد پایه (حداقل) می توانند، میزان هزینه های دولتی را به شدت افزایش دهند. به همین سبب رأی دهندگان برای انتخابات آگاهانه به اطلاعات مستقل نیاز دارند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!