املاک و مسکنمقالات

تقسیم‌بندی زمین:  راز کاهش قیمت مسکن در کانادا

خانه‌های غیرآپارتمانی تک خانوار، همیشه بخشی از هویت شهرهای آمریکای شمالی بوده‌اند. این روش اسکان، یکی از غیرکاربردی‌ترین روش‌های اسکان شهری است، اما قوانین منطقه‌بندی شهرداری‌ها، همیشه و در طول تاریخ، تلاش کرده‌اند که آن را حفظ کنند. اما اکنون زمان تغییر فرارسیده و این تغییر، باید هر چه سریع تر انجام گیرد: قیمت‌های مسکن در بازار تورنتو و ونکوور سر به آسمان می‌زنند و حتی در بازارهای کوچکتر مانند کلگری، اتاوا و مونترال، بسیار بالاتر از حد مناسب هستند.

گرانی در بازار مسکن، مانعی بزرگ بر سر رشد اقتصادی کشورهاست. شهرها همیشه به عنوان موتورهای اقتصاد کشور عمل کرده‌اند، اما اکنون سفر و اقامت در شهرهای بزرگ کانادا – چه به قصد ادامه‌ تحصیل باشد و چه جستجوی کار– به یک چالش اقتصادی بزرگ برای کانادایی‌ها تبدیل شده است. قیمت‌های غیرعادی مسکن، همچنین باعث شده که نسل جوان کانادا، آینده‌ای را ببینند که در آن، تا پایان عمر اجاره‌نشین هستند و هرگز توان خانه‌دارشدن را نخواهند داشت. این جوانان، حتی اگر تصمیم به خرید خانه هم بگیرند، مجبورند بدهی کمرشکن وام‌های مسکنی را بر دوش بکشند که بازپرداخت آن، چند دهه به درازا خواهد انجامید. 

عوامل بسیاری هستند که باعث شده‌اند قیمت مسکن در کانادا، به این سطح غیرعادی صعود کند. برای نمونه، استان بریتیش کلمبیا می‌گوید که حضور خریداران خارجی در بازارش، تاثیر مهمی بر ایجاد حباب قیمت‌ها داشته است. اما عامل مرکزی این وضعیت، تقسیم‌بندی زمین (Zoning) است. شیوه‌ برنامه‌ریزی و تقسیم‌بندی زمینی که اکنون در کانادا اجرا می‌شود، شهرها را وادار به گسترش به حومه می‌کند و سازندگان را از بلندمرتبه‌سازی منع می‌نماید.

قسمتی که از این طریق، برای ساخت مسکن اختصاص داده می‌شود، گاهی به طور کامل و در بسیاری از شهرها دو سوم آن، به ساخت خانه‌های تک‌خانوار ویلایی اختصاص می‌یابد. این روش تقسیم‌بندی در عین حال، چندطبقه‌سازی را به بخش‌های کوچکی از شهر – معمولا در مرکز شهر و یا زمین‌های صنعتی دورافتاده– محدود می‌کند. به این ترتیب، تولید مسکن به صورت مصنوعی محدود می‌شود؛ به ویژه در مناطق نزدیک به خطوط حمل ونقل شهری و مراکز شهرها. 

در همین حال، آن دسته از مالکان خانه‌های تک‌خانوار یاد شده، که با مقامات محلی ارتباط خوبی دارند، از آنها درخواست می‌کنند که اجازه ندهند به هویت محلات آنها آسیبی وارد شود. و البته آنطور که گفته شد، قوانین نیز به سود آنها تصویب و اجرا می‌گردند. اما استفاده از استدلال هویت این محلات، صرفا ردگم کنی است و به عنوان سلاحی بر جلوگیری از تغییر به کار گرفته می‌شود: در گذشته، به جای خیابان‌ها و کوچه‌هایی که این خانه ها در آنها واقع شده‌اند، جنگلی پر درخت وجود داشته است، اما گویا کسی نگران هویت از دست رفته‌ حیات وحش آن منطقه نیست.

اما برای این مساله راه حلی هم وجود دارد و آن، بخش گمشده میان این دو قسمت شهر است. منظور، ساخت خانه‌های چند طبقه کوچک مانند خانه‌های دوپلکس، تریپلکس و آپارتمان‌های کوچک سه یا چهارطبقه است. گنجاندن این بخش، در بحث تقسیم‌بندی زمین، مشکل را کاملا از میان برنمی‌دارد، اما آغازی است بر مسیر حل مشکل. در آمریکا، شهرهایی مانند مینیاپولیس در ایالت مینه‌سوتا و همچنین شهرهای ایالت اورگون، دارند به پیشگامان این تغییر بدل می‌گردند.

اما در کانادا، دورنمای این تغییر، به طرز ناامیدانه‌ای نامشخص و کدر است. برای نمونه، در ونکوور، در ادامه‌ یک طرح آزمایشی یک ساله، دولت به مالکان خانه‌های تک‌خانوار، اجازه می‌دهد تا خانه را دوپلکس تبدیل کنند. این شهر، جایی است که در آن قیمت متوسط یک خانه معمولی تا یک میلیون و 400 هزار دلار می رسد و درآمد متوسط سالانه یک خانوار، تنها 73 هزار دلار است. در تورنتو هم شرایط چندان بهتر نیست و محدوده تعیین شده برای ساخت، به شدت محدود است.

دلیل این است که در کانادا، اراده‌ سیاسی برای سرعت بخشیدن به این کار وجود ندارد. اما زمان می‌گذرد و تصمیمات باید سریع تر گرفته شوند: در حال حاضر جمعیت کانادایی‌های 20 تا 40 ساله، بالغ بر 10 میلیون نفر است و این سنی است که افراد، نخستین گام‌ها به سوی خانه‌دار شدن را برمی‌دارند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 6
  • 0