صفحه اصلی / مقالات / تردید مستدل در مورد خطرناک و بی تاثیر بودن داروهای ضدافسردگی

تردید مستدل در مورد خطرناک و بی تاثیر بودن داروهای ضدافسردگی

پزشکان برای نوجوانان مبتلا به افسردگی از جمله داروی سیپرالکس تجویز می کنند. در صورتی که این دارو سبب بی خوابی بسیاری از مصرف کنندگان می شود. اما بدتر از این تجویز داروی جدید ترینتلیکس است، که روی قوطی هایش هشدار داده شده که باعث خطر فکر و احتمالا دست زدن به خودکشی در بین کودکان، نوجوانان و جوانان کم سن و سال تر، می شود. البته وزارت بهداشت و درمان دولت مرکزی کانادا در سال 2014  این دارو را به عنوان درمانی موثر جهت مقابله با افسردگی برای افراد بالاتر از 18 سال مورد تایید قرار داد. اما ایجاد حس تمایل به خودکشی این دارو گاهی آنقدر زیاد است، که با تجویز پزشکی دیگر فرد به ناچار از مصرفش دست برمی دارد.

پژوهش نوینی که بر اساس نسخه های پیچیده شده در سراسر کشور صورت گرفت و نتایجش در نشریه روان درمانی کانادا منتشر شد، نشان می دهد که بین سال های 2010 تا 2013 تجویز داروهای ضدافسردگی برای کودکان زیر 18 سال 63 درصد افزایش یافت. به عبارت دیگر در آن برهه بیش از 5 میلیون نسخه از این داروها برای این گروه سنی نوشته شد. برخی از کارشناسان مربوطه ضمن مثبت دانستن شناسایی شمار بیشتری از نوجوانان افسرده توسط پزشکان، در عین حال هشدار می دهند که این روزها تجویز دارو آسان تر از حرف زدن و مشاوره دادن شده است. نگرانی دیگر این می باشد که برخی از پزشکان حتی داروهایی را که وزارتخانه مورد اشاره رسما برای گروه سنی مذکور تایید نکرده، برای آنان تجویز می نمایند. زیرا باور دارند، فواید این داروها بیش از مخاطرات شان است.

در آمریکا نیز بین سال های 1988 تا 2008 تجویز داروهای ضدافسردگی تقریبا 400 درصد افزایش یافت. بخشی از این روند نتیجه اشتیاق فراوان نمایندگان فروش برای به حداکثر رساندن فروش این داروها بود. به همین سبب پزشکان را تشویق می کردند، هر چه بیشتر آنها را تجویز کنند.

در میانه دهه 1990 شرکت اسمیتکلاین بیچام (که اینک گلکسواسمیتکلاین نامیده می شود) تامین اعتبار مالی یک کندوکاو بالینی زیر نام پژوهش 329 را به عهده گرفت. براساس نتایج این پژوهش که در سال 2001 منتشر شد، داروی ضدافسردگی موسوم به پاکسیل برای نوجوانان ایمن و موثر است. اما در سال 2004 جین گارلند استاد رشته روانپزشکی دانشگاه بریتیش کلمبیا نوشت، که برغم شمار زیاد حقایق مبنی بر گزارشات ایجاد اضطراب و رفتارهای متمایل به خودکشی در مصرف کنندگان داروهای ضدافسردگی از دهه 1990 به این سو، این گزارشات درباره داروی مورد اشاره لحاظ نشده اند.

واقعیت این است که شمار شواهد رخ داده در دادگاه ها و اعلام خسارت ها به اندازه ای کافی بوده اند، که هم اداره مواد غذایی و دارویی آمریکا و هم وزارت بهداشت و درمان دولت مرکزی کانادا در مورد تجویز داروهای ضدافسردگی برای کودکان هشدار بدهند. این هشدار در اوایل دهه 2000 به گروه سنی 18 تا 24 ساله گسترش یافت.

بااینهمه پژوهش 329 همچنان به عنوان مؤید فواید چنین درمان هایی مورد استفاده بود. تا اینکه پژوهشگران به 77 هزار صفحه از اطلاعات پیشتر فاش نشده آن تحقیق دست یافتند، و در سال 2015 در بازتحلیل یافته های اولیه، نتایج پژوهش خود در مورد پاکسیل را منتشر کردند. براساس این نتایج آنها دریافته اند که این دارو نه تنها در درمان نوجوانان تاثیری ندارد، بلکه برای شان خطرناک هم هست.

البته پژوهش 329 تنها مورد اطلاع رسانی غلط از این دست نیست. بلکه در باره سیپرالکس نیز رخداد مشابهی وجود داشته است. دارویی که از جمله سبب بی حسی در مصرف کنندگان به ویژه نوجوانان می شود.

پژوهش های انجام شده در سایر کشورها نیز، مؤید زیانبار بودن اینگونه داروها می باشند. از جمله در سال 2015 روانپزشکان اسرائیلی در نتایج تحقیقات خود توضیح دادند که خشم، ترس، کج خلقی، زودرنجی، هیجان شدید و بی دلیل و… از عوارض تاثیر مصرف این داروها بر مغز گروه سنی مورد اشاره هستند. عوارضی که وقتی با هم پدیدار می شوند بیماران را به جایی می رسانند، که به این فکر می افتند برای رهایی از آنها خودکشی کنند.

اینک این پرسش پیش می آید که با وجود تمامی این شواهد مستدل، پس چگونه صنعت مربوطه موفق شده تعریف خود از ایمنی را همچنان حفظ کند؟ لیسا کاسگرو روانشناس ساکن بوستون و یکی از دو نویسنده کتاب روانپزشکی زیرنفوذ، اشاره کرده که تقریبا 70 درصد کارشناسان دخیل در ایجاد نسخه نوین کتاب آیین نامه اختلال های روانی و تشخیص ناخوشی های اتحادیه روانپزشکان آمریکا، با صنعت داروسازی پیوندهای مالی دارند. این پیوندها به شکل تامین مالی پژوهش ها، و یا دادن دستمزد جهت سخنرانی برای تبلیغ برخی داروها می باشند.

البته رواندرمانی از طریق مراجعه به مشاوران مربوطه راه دیگری است، که می تواند جایگزین مصرف اینگونه داروها باشد. ولی لیست انتظار شرکت در مشاوره های جمعی هشت ماهه است. مراجعه به روانشناس خصوصی هم گران تمام می شود، و برای همه بیماران امکان پرداخت هزینه اش وجود ندارد. بنابراین بیشتر مبتلایان به ناراحتی های روانی از جمله افسردگی، تنها راهی را که فکر می کنند برای شان وجود دارد، استفاده از دارو است. به عبارت دیگر در حالی شمار کودکان و نوجوانانی که از داروهای ضدافسردگی استفاده می کنند افزایش می یابد، که تردید در مورد موثر بودن این داروها نیز زیاد می شود.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *