صفحه اصلی / مقالات / تاثیر هر مدت تمرینات بدنی در کاهش خطر مرگ زودرس

تاثیر هر مدت تمرینات بدنی در کاهش خطر مرگ زودرس

شووئی چو- بخش خبر سی بی سی

همه ما این توصیه را شنیده ایم که هر زمان که فرصت دست داد، به جای سوار شدن بر آسانسور از پله ها استفاده کنیم. در عین حال برخی بر این باورند که به فرض که از پله ها رفت و آمد کردیم، مگر این میزان تمرینات بدنی چقدر، و یا اصلا تاثیری دارد؟ چراکه در این مورد توصیه های ضد و نقیضی به گوش می خورند. کمااینکه در این باره که چه مدت فعالیت بدنی برای سالم ماندن کفایت می کند، باورهای متفاوتی وجود دارند. بگونه ای که گاهی انسان بر اساس این باورها، دچار سردرگمی می شود. در نتیجه مثلا از خود می پرسد، آیا باید هفته ای سه تا چهار بار در برهه های زمانی مشخص تمرینات بدنی داشته باشم؟ آیا فعالیت بدنی روزانه در خلوت خانه و به همراه نوارهای ویدیویی 7 دقیقه ای موجود که می توان آنها را روی تلفن های دستی نیز نصب کرد، کافی است؟ آیا…؟

نتایج پژوهش ویلیام کراس محقق و متخصص قلب دانشکده پزشکی دانشگاه دوک واقع در کارولینای شمالی و گروه زیر نظارت وی که اخیرا در نشریه اتحادیه قلب آمریکا منتشر شد، پاسخ خوبی برای این پرسش ها دارد. پاسخی بسیار امیدبخش! زیرا براساس این نتایج هر میزان زمان برای تمرینات بدنی ولو مدتی کوتاه، در کاهش مخاطره ابتلاء به انواع بیماری ها و خطر مرگ زودرس موثر است. کمااینکه خود این پژوهشگر می گوید: این نفس فعالیت های بدنی می باشد، که اهمیت دارد.

در پژوهش فراگیر مورد اشاره که بین سال های 2003 تا 2006 در نهاد موسوم به  برآورد سنجش تغذیه و سلامت ملی صورت گرفت، 4 هزار و 840 تن به منظور تعیین تاثیر طول مدت فعالیت بدنی بر مرگ و میر در آن شرکت کردند. شرکت کنندگان در سطوح گوناگون از جمله برای تمرینات بدنی متوسط تا شدید، مورد بررسی قرار گرفتند. در عین حال دستگاه هایی به بدن شان بسته می شدند، که میزان و گستره این فعالیت ها را اندازه می گرفتند. پژوهشگران مورد اشاره برآورد می کنند که 4 هزار و 140 نفر از آن شرکت کنندگان تا سال 2011 زنده، و 700 تن از آنان فوت کرده بودند.

دو دوره ای که این افراد زیر نظر پژوهشگران مورد اشاره قرار داشتند و تمرینات بدنی متوسط تا شدید می کردند، دقایق فعالیت متفاوت، یعنی از 5 دقیقه یا بیشتر، از 10 دقیقه یا بیشتر، و از 10 دقیقه بیشتر، اندازه گیری می شدند. سپس پژوهشگران اطلاعات به دست آمده در پیوند با این زمان های متفاوت را مورد تجزیه و تحلیل قرار می دادند. این تجزیه و تحلیل ها نشانگر آنند، که مدت فعالیت های بدنی متوسط تا شدید به اندازه نفس انجام آنها اهمیت ندارند. به عبارت دیگر هر مدت تمرینات بدنی ولو در برهه زمانی کوتاه، در کاهش مخاطره ابتلاء به انواع بیماری ها و خطر مرگ زودرس موثرند.

این یافته ها برای آمریکایی ها که معمولا نمی توانند در یک زمان واحد مدتی طولانی را به فعالیت های بدنی اختصاص بدهند، امیدوارکننده هستند. زیرا می توان، مدت زمان لازم را به برهه های کوتاه تر تقسیم کرد. بدون اینکه این کار بر نتیجه نهایی تاثیر منفی داشته باشند. بنابراین توصیه ویلیام کراس این است که هر زمان که فرصت دست داد، به جای سوار شدن بر آسانسور از پله ها استفاده کنیم. به جای نشستن پشت فرمان و رفتن به قهوه خانه ها، مسیر را پیاده طی نماییم، و… زیرا حتی همین فعالیت های بدنی کوتاه مدت نیز، در کاهش مخاطره ابتلاء به انواع بیماری ها و خطر مرگ زودرس موثرند.

البته این هم که مجموع این برهه های کوتاه سر به چند دقیقه می زند، حایز اهمیت می باشد. کمااینکه نتایج مورد اشاره همچنین نشان داده اند، که احتمال مرگ زودرس مشارکت کنندگانی که روزانه در مجموع کمتر از 20 دقیقه فعالیت های بدنی متوسط تا شدید داشتند، بالاتر بود. در حالی که همتایان شان که روزانه دست کم 60 دقیقه به اینگونه فعالیت ها می پرداختند، میزان این خطر را به بیش از نصف کاهش دادند. مشارکت کنندگانی که این زمان برای شان دست کم 100 دقیقه بود، سبب کاهش 76 درصدی خطر مورد اشاره شدند.

در حال حاضر رهنمود و توصیه هم در آمریکا و هم در کانادا، دست کم هفته ای 150 دقیقه تمرینات بدنی هوازی/ aerobic exercise متوسط، و یا 75 دقیقه شدید است. البته در این رهنمود و توصیه ها گفته می شود، این مدت باید به برهه های 10 دقیقه ای تقسیم گردد. اما پژوهش مورد اشاره نشانگر آن است، که داشتن برهه ای مشخص ضروری نیست. بلکه مهم این می باشد، که میزان تمرینات بدنی هفتگی در مجموع به این اعداد و ارقام برسد.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *