دنیای مد

بی تفاوتی جهان غرب به وضعیت کارگران بنگلادشی کارگاه های لباس دوزی

در اوج خریدهای کریسمس، لحظه ای را به تفکر در مورد وضعیت کارگران بنگلادشی که در کارگاه های کثیف و فاقد امکانات، پوشاک مورد نیازمان را تامین می کنند، فکر کنیم. همانطور که می دانید و روی مارک نصب شده بر اکثر اقلام مد، متوجه می شوید، اکثر پوشاک فروخته شده در آمریکای شمالی در بنگلادش تولید می شود. بسیاری از برندهای مد، از H&M گرفته تا Zara بخصوص به استفاده از نیروی کار فوق العاده ارزان در این کشور علاقمند می باشند. شاید اطلاع نداشته باشید ولی 82 درصد اقتصاد بنگلادش به بخش نساجی و تولید پوشاک اختصاص داده شده است.

همه فاجعه ویران شدن Rana Plaza، مقر چندین کارگاه لباس شویی که به کشته شدن و مجروح شدن بیش از یک هزار کارگر انجامید را به یاد دارند. مشکل اساسی اینجاست که دولت بنگلادش علیرغم همه ادعاها، توان برخورد با صاحبان این کارگاه ها و وادار کردن شان به تجهیز آنها به تجهیزات ایمنی و بهبود شرایط کاری کارگران را ندارد. ارتباط بسیار نزدیکی بین احزاب عمده بنگلادش و صاحبان این کارگاه ها وجود دارد. وجود این ارتباط نزدیک در کنار اهمیت این صنعت برای اقتصاد کشور، باعث شده است اقدام اساسی برای برخورد با متخلفین انجام نشود.

اما نقش خریداران در این میان چیست؟ آیا می توان با تحریم برخی برندها آنها را به انتخاب پیمانکارانی که حقوق کارگران خود را محترم می شمارند وادار کرد؟ توجه داشته باشیم که تحریم این برندها و لغو شدن سفارشات به بنگلادش از سوی دیگر می تواند امنیت شغلی صدها هزار کارگر بخش نساجی را به خطر بیندازد. واقعا راهکار موثر چیست؟!

برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

 
 

نصب اپلیکیشن ایران جوان