Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / بیانیه رسانه ای؛ ائتلاف انتاریویی مبارزه با فقر

بیانیه رسانه ای؛ ائتلاف انتاریویی مبارزه با فقر

 

Ontario Coalition Against Poverty

 

مقصر قلمداد کردن پناهجویان را متوقف کرده و در تورنتو مسکن و سرپناه بسازید!

 

سیاستمداران و مسوولین دولت های فدرال، استانی و شهری، بحران چندین و چند ساله کمبود پناهگاه برای افراد بی خانمان را ناشی از هجوم متقاضیان پناهندگی که از جنگ و خونریزی و همچنین نژادپرستی در آمریکا فرار کرده و به کانادا پناه آورده اند، می دانند. آنان با این کار تلاش می کنند بر ناکارامدی 20 و چند ساله خود در مبارزه با بی خانمانی، سرپوش بگذارند. سیاستمداران هم اکنون بر سر اینکه چه کسی باید هزینه تامین سرپناه برای پناهجویان را تقبل کند، با یکدیگر درگیر شده اند.

تورنتو در میانه بحران مسکن قرار دارد. بحرانی که در پی بیش از دو دهه کوتاهی و قصور شهرداری و دولت های فدرال و استانی در ساخت مسکن ارزان قیمت دولتی و تعاونی و عدم نگهداری صحیح واحدهای موجود، ایجاد شده است. مسوولین، اجازه دادند که بازار مسکن رونق بگیرد تا صاحبخانه ها، ساختمان سازان و سودجویان از آن سود ببرند. یک نسل کامل از جمعیت کشور از خانه دار شدن محروم شده و حدود نیمی از مستاجران قادر به پرداخت اجاره های سنگین نیستند. میانگین اجاره بها در تورنتو به مراتب بالاتر از کل درآمد افرادی است که welfare دریافت می کنند.

بی خانمانی از سال های 1990 به یک مشکل جدی تبدیل شد، اما به مرور وضعیت آن بدتر شده است. سیستم تامین سرپناه اضطراری، هرگز نتوانسته پاسخگوی نیاز روزافزون به سرپناه و تخت خالی باشد. شورای شهر تورنتو در سال 1998، قول حل مشکل کمبود تخت خالی در پناهگاه های افراد بی خانمان را داد. اما علیرغم گذشت 20 سال از آن زمان، همچنان از اختصاص منابع مالی لازم برای عملی کردن وعده خود طفره می رود. همزمان، نرخ مرگ و میر افراد بی خانمان در حال افزایش است. در سال 2017، حداقل 100 فرد بی خانمان سرما و شرایط غیرانسانی زندگی در خیابان را تاب نیاورده و جان شان را از دست دادند. آمار غیررسمی که از سال 1985 به این سو توسط داوطلبان سازمان Homeless Memorial ارائه شده است، حاکی از درگذشت بیش از 1 هزار انسان بی خانمان می باشد.

افراد بی خانمان و گروه های حامی آنان بیش از دو دهه با همه توان برای افزایش سرپناه مناسب و مسکن دولتی ارزان مبارزه کرده اند. مبارزات آنها پیروزی هایی را در پی داشت؛ از جمله احداث پناهگاه های 24 ساعته مخصوص زنان و افراد تراجنسیتی، استراحتگاه های موقت و افزوده شدن تعدادی تخت در پناهگاه ها، اما دست آوردهایی که به زحمت کسب شده اند، به دلیل سیاست های اشتباه شهرداران، روسای دولت استان و نخست وزیران، خنثی شده و به ساخته شدن مسکن ارزان برای اقشار فقیر جامعه منجر نشده اند.

قشر فقیر و بی خانمان متولد کانادا و کسانی که سال ها در این کشور زندگی کرده اند، می دانند که آسایش ما هرگز برای این سیاستمداران مهم نبوده و نیست. جان توری در سال 2017، بودجه پناهگاه های افراد بی خانمان را 2.6 درصد کاهش داده و به انحای مختلف مانع افزوده شدن 1 هزار تخت جدید به سیستم شده است. یکی از قول های انتخاباتی او در جریان رقابت های شهرداری سال 2003، این بود که گدایی کردن بی خانمان و فقرا در دان تاون تورنتو را ممنوع کند. در سطح استانی، ابتدا محافظه کاران social assistance  را کاهش دادند و سپس لیبرال ها توافق بین دولت فدرال و شهرداری ها برای ارائه خدمات به افراد بی خانمان را لغو کردند. اواسط سال های 1990، بودجه فدرال برای ساخت مسکن دولتی و تعاونی لغو شده و در واقع باعث ایجاد شدن بحرانی شد که هم اکنون با آن روبرو هستیم. واقعیت این است که در استراتژی ملی مسکن در سال گذشته، اختصاص بودجه قابل توجه تا قبل از انتخابات سال آینده فدرال، تضمین نشده است.

تنها راه پیروزی اقشار فقیر و بی خانمان تورنتو، این است که در تله ای که سیاستمداران برایشان    گذاشته اند، نیفتند. اکثر جمعیت فعلی کانادا را مهاجران یا فرزندان آنها تشکیل می دهند. ما باید با پناهجویانی که توسط سیاستمدارانی مشابه آنانی که بر ما حکم می رانند، از خانه و کاشانه شان رانده    شده اند، متحد شویم. بیایید از ورود پناهجویان به کشور استقبال کرده و با اتحاد با یکدیگر در مبارزه برای سرپناه و مسکن برای همه، پیروز شویم.

 


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *