Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / اوتانازی و اختلاف میان قوانین پزشکی و قضایی کانادا

اوتانازی و اختلاف میان قوانین پزشکی و قضایی کانادا

bahman-azimi-gif

درخواست آدری پارکر برای <مرگ با کمک پزشکی> یا همان <اوتانازی>، از نظر پزشکی مورد بررسی قرار گرفته و تایید شده بود. اما از آنجا که قانون فدرال، هوشیار بودن فرد در هنگام مرگ را ضروری می‌داند، زمان مرگ او به اجبار به جلو کشیده شد.

خانم پارکر برای چند هفته، در تلاش برای سازماندهی، به گفته‌ خودش <مرگی زیبا> برای خود بود. او تمام جزئیات آخرین روزهای زندگی‌اش را، برنامه‌ریزی کرده بوده و حتی آگهی مرگ خودش برای روزنامه‌ها را نیز، آماده کرده بود. او گریموری بود که برای تلویزیون کار می‌کرد و به دلیل سرایت سرطان، از سینه‌هایش به استخوان‌ها و سپس مغزش، از درد جانکاهی رنج می‌برد. به این خاطر، او تصمیم گرفت، پیش از آن که درد او را از پا درآورد، به زندگی‌اش پایان دهد.

اما، بر اساس قوانین فدرال کانادا، فرد باید در هنگام مرگ اوتانازی، از هوشیاری کامل برخوردار باشد. به همین خاطر، و به خاطر این احتمال که تاثیر گسترش سرطان و داروهای مورد استفاده، ممکن است هوشیاری او را زایل کند، پارکر مجبور شد چند ماه پیش از زمان مقرر به زندگی‌اش پایان دهد. آدری پارکر سرانجام، در روز اول نوامبر، و با یاری پزشکی یک پرستاراز طریق اوتانازی درگذشت. او 57 سال داشت و در هنگام مرگ، خانواده و دوستانش در کنار او بودند.

اما شکست پارکر برای داشتن کنترل و استقلال بیشتر بر روی مرگ خودش به این روش، مناظره بر سر قوانین کانادا درباره‌ اوتانازی را، دوباره به راه انداخته است. منتقدان می‌گویند قوانین حاضر، بیمارانی را که به بیماری‌های درمان‌ناپذیر دچار هستند، وادار می‌کند که از میان دو گزینه‌ ناخوشایند، یکی را انتخاب کنند: یا پیش از موعد مورد نظرشان با اوتانازی بمیرند و یا، منتظر شوند تا درد آنها را از پای درآورد.

خانم پارکر، نخستین کسی نبود که از شیوه مرگ اوتانازی که قوانین آن تصویب شده، استفاده کرده است. از زمان تصویب این قانون در سال 2015 و توسط دادستانی عالی کانادا، بیش از سه هزار و 700 نفر از این شیوه استفاده کرده‌اند. اما موضوع خانم پارکر، به دلیل این اختلاف قانونی، به دلیلی برای اصلاح این قوانین تبدیل شد. خانم کیم کینگ، یکی از دوستان نزدیک خانم پارکر که در هنگام مرگ نیز با او بود، می‌گوید: <دنیا کسی را از دست داد که روح بسیار بزرگی داشت. او همیشه می‌دانست که قرار است کاری انجام دهد که بسیار پراهمیت خواهد بود. و او سرانجام، این کار را به انجام رساند>.

بر اساس قوانینی که در سال 2016 تصویب شدند، هر فرد کانادایی بالای 18 سال، که از <یک وضعیت پزشکی شکنجه‌آور و درمان‌ناپذیر> رنج می‌برد، می‌تواند برای مرگ به روش پزشکی یا همان اوتانازی درخواست بدهد. این درخواست‌کنندگان البته، سپس باید تحت مشاوره قرار بگیرند و برای قبول درخواست، شرایط شان باید توسط دو پزشک بالینی، مورد بررسی و تایید قرار بگیرد.

درخواست خانم پارکر از این مراحل بررسی و تایید گذشت، و سپس ضرورت قانونی برای هوشیاری کامل در هنگام اجرای اوتانازی، برنامه را تغییر داد. خانم کینگ می‌گوید: <هنگامی که ما متوجه این موضوع رضایت‌نامه‌ پیش از مرگ شدیم، شرایط آزاردهنده‌ای پیش آمد. با این حال، او با شجاعت، این مرگ پیش از موعد را پذیرفت>.

خانم شهناز گُکول رئیس بنیاد Dying with Dignity در این باره می‌گوید: <او نگران این بود که سرطان، بدن او را تخریب کرده و اگر بیشتر صبر کند، ممکن است اراده فکری و هوشیاری را از دست بدهد و مجبور باشد با این درد به زندگی ادامه دهد. او می‌دانست که در آن صورت، مرگ وحشتناک تری در انتظارش خواهد بود>.

آقای کریس کاپوسی یکی از پزشکان مطلع از این قوانین، می‌گوید علیرغم دشواری مورد خانم پارکر، این قوانین برای محافظت از افراد آسیب‌پذیر طراحی شده است. او برای نمونه، از افرادی سخن می‌گوید که دچار فراموشی ناشی از سالخوردگی هستند، و پس از ارائه درخواست برای اوتانازی، آن را از یاد برده و به زندگی خوبی ادامه می‌دهند.

تنها سه کشور هستند که برای اوتانازی، شرط رضایت بیمار در هنگام مرگ را، در قوانین خود ندارند: هلند، لوکزامبورگ و بلژیک.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *