صفحه اصلی / زنان / اما استون: پیشرفت مستمر

اما استون: پیشرفت مستمر

Naser Hashemi2

اما استون با نام واقعی امیلی، اهل اسکاتسدیل آریزونا است. او در 15 سالگی به همراه مادرش به لس آنجلس نقل مکان کرد. چراکه می خواست به عنوان یکی از هزاران چهره جوان دیگر در آزمایش بازیگری شرکت کند، و بخت خود را برای ورود به هالیوود بیازماید. قابل توجه اینکه اکثریت نزدیک به تمامی اینگونه جوانان نمی توانند، رویایی را که در سر می پرورانند به حقیقت تبدیل کنند. البته معدودی از آنها می توانند، و اما استون یکی از این معدود افراد بود. دختری که نه تنها این رویایش به حقیقت پیوست، بلکه در آخرین فیلمش به نام سرزمین رویاها/ La La Land که یک اثر موزیکال و به سبک قدیمی می باشد، خوش درخشیده است. او در این فیلم در نقش دختری به اسم میا ظاهر شده، که داستان زندگی اش به نوعی با سرگذشت صاحب یک باشگاه شبانه جاز به هم پیوند پیدا می کند. زیرا در یک مهمانی با هم آشنا، و سرانجام عاشق یکدیگر می شوند.

خودش در باره بازی در این فیلم می گوید: دلیل من شوق دیمین (دیمین شزل کارگردان سرزمین رویاها) بود.  

دیمین شزل نیز در مورد این بازیگر فیلمش خاطرنشان می کند: بدیهیست که بازی در چنین نقشی که پر از صحنه های رقص و آواز می باشد، برای او تغییر بزرگی تلقی شود. ولی اِما توانایی حضور در قالب هر شخصیتی را دارد. کمااینکه می تواند یک کمدین خوب و در عین حال بازیگری باشد، که در فیلمش اشک تماشاگران را درآورد.

از دیگر سو نقش مقابل اما استون در سرزمین رویاها را رایان گاسلینگ به عهده دارد. این دو پیشتر در فیلم های دیوانه وار، احمقانه، عشق (سال 2011) و گروه خلافکاران (سال 2013) با هم همبازی بودند. مساله ای که سبب گردید، در سرزمین رویاها نیز حسابی با هم جفت و جور شوند. کمااینکه خود اما استون در این باره می گوید: خیلی خوب بود، که باید چگونگی رقصیدن و آواز خواندن حرفه ای را در کنار یک دوست می آموختم. رابطه کاملا دوستانه ما با  مندی مور طراح رقص ها، حسن دیگر قضیه به حساب می آمد.

سرزمین رویاها از آن دسته از آثار سینمایی است، که پیشترها ساخته می شدند. اما متاسفانه دیگر تولید نمی گردند. در اواخر آگست که جشنواره بین المللی فیلم ونیز با نمایش سرزمین رویاها آغاز به کار کرد، پس از پایان اکران تماشاگران به مدت ده دقیقه تمام دست می زدند. در عین حال در همین جشنواره اما استون جایزه بهترین بازیگر زن را به خود اختصاص داد. این استقبال در جشنواره بین المللی فیلم تورنتو نیز، تکرار شد. با این تفاوت که در شهر ما خود سرزمین رویاها برنده جایزه بهترین فیلم به انتخاب تماشاگران گردید. انتخابی که در سال های گذشته به موفقیت اثرهای موردنظر در اسکار منجر گشته است.

موفقیت اما استون در نقش آفرینی در این فیلم، جهشی دیگر در عالم حرفه ای اش می باشد. چراکه روند پیشرفت او همواره صعودی بوده است. کمااینکه از چهره ای ناشناخته به نامزد اسکار تبدیل شد. وی این موفقیت ها را مرهون استعداد بازی در ایفای نقش های گوناگون، و همچنین ویژگی های شخصی اش می باشد.

جالب اینکه با وجود این همه دستاورد سینمایی، او نیز مانند بسیاری از هنرپیشه های دیگر همچنان از نداشتن پیشنهاد بازی نگران است. کمااینکه خاطرنشان می کند: همواره این حس در درونم وجود دارد، که ممکن است دوباره در دنیای سینما غریبه محسوب شوم. زیرا همیشه این امکان به قوت خود باقی می باشد، که دست اندرکاران مربوطه نخواهند بازیگری را برای نقش آفرینی در فیلم هایشان دعوت کنند.

همچنین اما استون هم مثل سایر بازیگران علاقه داشته، در تماشاخانه های معتبر نیز روی صحنه برود. کمااینکه در سال 2014 که قرار بود نمایش کاباره اجرا شود، علاقه شدیدی به فرورفتن در قالب سلی بولز داشت. چراکه در زمان نوجوانی این نمایشنامه را دیده، و چنان رویش اثر گذاشته بود، که میل به بازیگر شدن را در او بیدار کرد. به همین سبب برای آزمایش بازیگری تا لندن هم سفر کرد. از قضا کارش مورد توجه سم مندس کارگردان نمایشنامه قرار گرفت، و برای ایفای نقش مورد نظر برگزیده شد. اما تعهدش جهت بازی در بخش دوم سری فیلم های مرد عنکبوتی سبب گردید، نتواند روی صحنه تئاتر حاضر شود. بنابراین ایفای نقش سلی بولز به میشل ویلیامز واگذار شد، که هفت ماه و نیم با شایستگی در این نمایشنامه بازی کرد. در نوامبر همان سال اما استون در تماشاخانه موسوم به استودیوی 54 نیویورک، با ایفای همین نقش نخستین کار تئاتری خود را انجام داد. کاری که با استقبال بسیار خوب منتقدان و صاحبنظران روبرو شد. از جمله اینکه با صفت دارای اعتماد به نفس خیره کننده، از او یاد کردند. خودش در این باره می گوید: این کار عشقم به تئاتر را بیشتر کرد. تمام مدتی که روی صحنه بودم، برایم زمانی بسیار ویژه به شمار می رود.

تقریبا همزمان با این موفقیت، او در عالم سینما نیز قله ای نوین را فتح کرد. چراکه در سال 2015 به سبب نقش آفرینی در مرد پرنده ای، نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر زن شد. جالب اینکه او در مراسم اسکار آن سال مادرش کریستا را به عنوان همراه در کنار داشت.

البته وی به عالم سینما اعتراضاتی هم دارد. مثلا مانند دوستش جنیفر لارنس خواهان تساوی حقوق بازیگران زن و مرد می باشد. کمااینکه خاطرنشان می کند: باید با همه رفتاری منصفانه صورت بگیرد، و به همه دستمزد منصفانه پرداخت شود. من به اندازه ای خوش شانس بوده ام، که دستمزدی برابر مردان همکارم دریافت کنم. البته نباید بگویم خوش شانس! بلکه درست تر این است، که از کلمه برابر استفاده کنم. اما متاسفانه در حرفه ما مساله اصلی این می باشد، که فیلم هر بازیگری چقدر فروش دارد. در عین حال نابرابری دستمزد در کل جامعه ما نیز، مساله ای آزاردهنده است.  

اما استون در کنار فعالیت های موفقیت آمیز خود در حوزه های گوناگون هنری، در صحنه سیاست نیز حضور دارد. کمااینکه در خلال انتخابات ریاست جمهوری اخیر کشورش، آشکارا از هیلاری کلینتون هواداری کرد. اما جالب اینکه در هیچ یک از فعالیت هایش اثری از خودنمایی به چشم نمی خورد. البته این امر در سایر موارد نیز، مصداق دارد. کمااینکه در مورد داشتن بالگرد (هلیکوپتر) شخصی و مجموعه کمیاب جمجمه دایناسورهای خود، گوش فلک را کر نمی کند. در عین حال در رستوران هایی هم غذا می خورد، که بهای یک وعده غذایشان برای همه یکسان و مثلا 18 دلار می باشد.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *