زنانزنان

اقدامات معنی دار یک زن افغان برای مردم کشورش 

bahman-azimi-gif

شان کالبز- شبکه تلویزیونی جهانی چین

اخیرا یک روزنامه نگار و کوشنده زن در افغانستان به ضرب گلوله کشته شد. گرچه هیچ فرد یا گروهی مسوولیت این قتل را به عهده نگرفت، اما برخی آن را کار طالبان می دانند. به هر حال این رخداد سبب شد، بعضی از زنان برای مقابله با اینگونه پیشامدها به پا خیزند. یکی از این زنان لیلا حیدر صاحب رستوران تاج بیگم است، که خودش هم آن را اداره می کند. اقدامی که در افغانستان نادر می باشد. کمااینکه خاطرنشان می کند: برای مردم راه اندازی رستوران از سوی یک زن شگفت آور بود. اما من باید این کار را انجام می دادم. زیرا برای پروژه ام به درآمد نیاز داشتم. 

البته محل پروژه حیدر با رستورانش کیلومترها فاصله دارد. زیرا او در کشوری که مواد مخدر ارزان و به آسانی در دسترس هستند، به قامت یک قهرمان حقوق بشر ظاهر شده، تا معتادان را در مرکز بازپروری خود به ترک اعتیاد سوق دهد. وی در پاسخ به اینکه نخستین واکنش مصرف کنندگان مواد مخدر به اقدامش چه بود؟، خاطرنشان می کند: به گمان من اعتیاد یک بیماری قابل درمان است، و باید با آن مبارزه نمود. یک معتاد با دوش گرفتن تمیز نمی شود. اما (در اینگونه مراکز) سرانجام پاک می گردد، و نجات پیدا می کند. 

در مرکز بازپروری حیدر پزشکان و مشاوران به افرادی مانند حسین داد کمک می کنند. مردی که می گوید: راستش را بخواهید، از اعتیاد خسته شده بودم. اما هیچ دوست و خویشاوندی نداشتم، که از او (برای ترک اعتیاد) درخواست کمک کنم. 

در خلال چندین سالی که از فعالیت این مرکز می گذرد، هزاران تن در آن کمک های لازم را دریافت کرده اند. به گفته حیدر تراشیدن سر مراجعان و پوشاندن روپوش سفید به آنها، کمک می کند تا از این مکان نگریزند. جالب اینکه برغم این سختگیری ها، معتادان در حال ترک او را مادر می نامند. براساس اظهارات حیدر از هر پنج مراجع به مرکز مورد اشاره، یکی موفق می شود که پاک باقی بماند. داد در مورد عدم توفیق برخی دیگر خاطرنشان می کند: از دیدگاه من این مشکل به خود مراجعان بستگی دارد. مثلا اگر خود من پس از ترک اعتیاد و رفتن از این مرکز باز با سایر مصرف کنندگان مواد مخدر رفت و آمد کنم، دوباره معتاد می شوم. 

از دیگر سو حیدر یکی از معدود زنان افغان است، که پشت فرمان می نشیند و از پوشیدن حجاب خودداری می کند. زیرا باور دارد حقوق بشر حقوق زنان می باشد، و برای آن مبارزه می نماید. وی در عین حال اداره کننده یک سرپناه برای زنان و دخترانی است، که به زور آنها را وارد داد و ستد جنسی نموده اند. یکی از آنها دختر 16 ساله ای می باشد، که حیدر اخیرا او را از دست قاچاقچیان مواد مخدر نجات داده است. والدین این دختر برای پرداخت قرض های چندهزار دلاری خود در قبال دریافت هروئین، او را به این قاچاقچیان فروخته بودند. حیدر می گوید: دختران کوچکی را می بینم، که فروخته شده اند. می دانم دخترانی هم هستند که آنها را به نوعی زندگی وادار کرده اند، که سبب شوکه شدن انسان می گردد. زیرا در این مورد تجربه شخصی دارم. چراکه وقتی 12 سالم بود، وادارم کردند که همسر یک ملا شوم، که خیلی از خودم بزرگتر بود. در 13 سالگی مادر یک فرزند شدم، و پیش از 18 سالگی سه فرزند داشتم. 

او سرانجام به خود جرأت داد، که همسرش را ترک کند و در جایی پنهان شود. البته وی در کشوری که زنانش همچنان مذبوحانه در تلاشند، زنی متفاوت به شمار می رود. 

دولت افغانستان دارد برای رسیدن به صلح با طالبان گفت وگویی می کند، که براساس آن این گروه در قدرت سهیم شوند. اما حیدر هیچ تمایلی ندارد، که بخشی از این روند باشد. او در مورد چرایی این عدم تمایل خویش خاطرنشان می کند: دولت جدیدی که شامل طالبان باشد، مرا می ترساند. زیرا به نظر من تمامی تلاش های ما نقش بر آب می گردد. چراکه زنان یک بار دیگر به اندرون خانه ها و آشپزخانه بازگردانده خواهند شد. 

اما او نمی خواهد، شاهد رنج بردن نسلی دیگر باشد. به همین سبب می کوشد حتی در رستورانش که کارکنان آن مردانی در حال ترک اعتیاد هستند، برای بازگرداندن زیبایی مبارزه کند. کمااینکه می گوید: برای من خرسندی و شادی در زمانی پیش می آید، که کسی (معتادی) به زندگی عادی خود بازمی گردد. درواقع چنین بازگشتی است، که مرا از صمیم قلب خوشحال می کند.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!
بستن

ایران جوان را در اینستاگرام دنبال کنید.

 

  • 5
  • 0
  • 7
  • 0
  • 21
  • 0
  • 9
  • 0