صفحه اصلی / مقالات / افزایش بیش از 70 درصدی بودجه دفاعی کشور در خلال یک دهه

افزایش بیش از 70 درصدی بودجه دفاعی کشور در خلال یک دهه

 

اظهار خوشوقتی فرمانده ناتو از افزایش بودجه دفاعی کانادا

روز نهم ژوئن تیمسار ینس استولتنبرگ دبیرکل سازمان پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) از تصمیم دولت مرکزی کانادا مبنی بر قول افزایش هزینه دفاعی ابراز خوشوقتی کرد. کمااینکه در گفت و گو با کریس هال خبرنگار رادیوی شبکه چندرسانه ای سراسری کانادا (سی بی سی/ CBC) از جمله اظهار داشت: امروز ما دقیقا نمی توانیم بگوییم، که در پنج یا ده سال آینده در چه ماموریت ها و عملیاتی حضور خواهیم داشت. اما اینک به حضور بیشتر کانادا در ناتو نیازمندیم. البته کانادا از پیشترها هم در ماموریت ها و عملیات گوناگون مشارکت کرده، اما ما امیدواریم بتواند مشارکت آتی خود در ماموریت ها و عملیات ناتو را تقویت کند….  

افزایش بیش از 70 درصدی بودجه دفاعی کانادا در خلال یک دهه

اظهارات تیمسار استولتنبرگ در واقع به رونمایی روز هفتم ژوئن از خط مشی دفاعی کانادا در خلال ده سال پیش رو اشاره دارد. زیرا در آن روز هارجیت ساجان وزیر دفاع، به همراه مارک گارنو وزیر ترابری، و  تیمسار جاناتان ونس رئیس ستاد مشترک نیروهای مسلح کانادا، در یک کنفرانس خبری در اتاوا گسترش توسعه نیروهای نظامی کشور در چهارچوب برنامه های دولت مرکزی را اعلام کرد. براساس این خط مشی بودجه دفاعی کشور در این برهه با افزایش بیش از 70 درصدی از سالی 18 میلیارد و 900 میلیون دلار کنونی، در سال مالی 2026-2027 سر به 32 میلیارد و 700 میلیون دلار خواهد زد. از جمله اینکه براساس این طرح 5 هزار نیروی نوین جذب ارتش می شوند. به این ترتیب شمار نیروهای عادی نظامی 3500 نفر افزایش می یابد، و 71 هزار و 500 تن می شود. همچنین 15 ناو پیشرفته و 88 جت جنگنده نوین خریداری خواهد شد، که جایگزین جت های ث اف 18/  CF-18 کنونی می شوند. در عین حال نیروهای مسلح مجاز خواهند بود، در جهان مجازی نیز- البته زیر نظارت دولت- برعلیه تهدیدات احتمالی عملیات انجام دهند.

آقای ساجان در مورد چرایی این گسترش خاطرنشان کرد: اگر ما در مورد نقش خود در جهان جدی هستیم، باید درباره بودجه نظامی نیز جدی باشیم.

وی ارتش را ابزاری حیاتی در سیاست خارجی کانادا دانست، و گفت خط مشی دفاعی به نیروهای نظامی کشور این توانایی را می دهد، که شانه به شانه همپیمانانمان قرار بگیرد.

تیمسار جاناتان ونس نیز گفت: برای ارتش خوب است، که بداند کشورش هوایش را دارد. البته تصمیم در مورد یکایک ماموریت های ناتو از سوی دولت گرفته می شود. اما افزایش بودجه و تقویت ناوگان به این مفهوم است، که کانادا می تواند کمک بیشتری بکند.

از جمله روش های نوین خط مشی دفاعی این است، که نیروی هوایی به هواپیماهای بدون سرنشین مجهز خواهد شد. بااینهمه قرار نیست، کانادا به برنامه دفاعی سیستم موشک های بالیستیک آمریکا بپیوندد. یعنی همچنان به تصمیمی که پل مارتین نخست وزیر لیبرال وقت در حدود یک دهه پیش گرفت، پایبند خواهد بود.

سفر مشترک وزیر دفاع و فرمانده ناتو به اروپا

همچنین قرار است در ماه جاری هارجیت ساجان برای بازدید از نیروهای کانادایی مستقر در لاتویه به عنوان بخشی از عملیات ناتو در رویارویی با خشونت های روسیه در اروپای شرقی، به همراه تیمسار استولتنبرگ به اروپا سفر کند.

سخنان وزیر امور خارجه مبنی بر ایفای نقش رهبری از سوی کانادا در جهان

رونمایی مورد اشاره در پی سخنان روز ششم ژوئن کریستیا فریلند وزیر امور خارجه در مجلس ملی صورت گرفت. درونمایه های این سخنان از جمله جاه طلبی های روسیه؛ حقوق زنان، همجنسگرایان، اقلیت های جنسی و مذهبی؛ گرمایش زمین؛ داعش؛ ظهور قدرت های جهانی به ویژه چین، و ضرورت ادغام آنها در سیستم اقتصادی و سیاسی جهان؛ پشتیبانی کامل کانادا از نظام بین المللی متکی بر قوانین و نهادهای مربوطه مانند کشورهای گروه هفت و بیست، کشورهای مشترک المنافع، ناتو، و سازمان ملل متحد؛ بود. که البته همگی از امور مهم به شمار می روند. اما طرح هیچ کدام از آنها مساله ای نوین نبود. از دیدگاه نگارنده مهمترین بخش سخنان خانم فریلند که درعین حال تازگی داشتند، به دو محور نقش جهانی آمریکا و کانادا، و همچنین تغییرات چشمگیر در وضعیت ارتش کانادا پیوند دارند. کمااینکه با اشاره به این مهم که در حال حاضر بسیاری از آمریکایی ها خواهان رهایی از فشار رهبری جهانند و در عین حال  تاکید بر نقش غیرقابل انکار آمریکا از هنگام جنگ جهانی دوم به  این سو، نتیجه گیری کرد، که این وضعیت رو به تغییر دارد. او از این گفته ها برای کانادا هم دو نتیجه مهم گرفت. نخست اینکه به سبب این تغییر روند “دوست و همپیمان ما”، کانادا… رهبری امور جهانی را در دست بگیرد… و نقش تعیین کننده ای در سرنوشت مسایل سیاسی جهان بازی کند.

دوم اینکه باز هم به سبب این تغییر، دیگر زمان اتکاء به آمریکا برای کمک نظامی به سر رسیده است. در نتیجه ضرورت دارد، کانادا ارتشی مستحکم و قوی ایجاد کند. بنابراین باید میلیاردها دلار برای افزایش ظرفیت نظامی خود هزینه نماید.

واکنش کارشناسان و منتقدان

برخی از کارشناسان بر این باورند که دولت لیبرال از سوی دولت دانلد ترامپ زیر فشار بوده، تا برای هماهنگی با استانداردهای ناتو بودجه دفاعی خود را افزایش دهد. دیو پری/ Dave Perry تحلیلگر ارشد موسسه کانادایی امور جهانی که اندیشکده ای مستقل، پژوهشی، و با تمایلات راستگرایانه است، که دو ستاد اصلی اش در اتاوا و کلگری مستقر می باشند، گفت: فکر می کنم باید این اعتبار را برای (هیئت دولت) قائل شویم، که دست کم این کار را به شکلی کاملا شفاف انجام دادند، که بتوان دقیقا مشاهده کرد، چگونه آن را سرهم بندی نموده اند.

جیمز بزان نماینده محافظه کار مجلس ملی و منتقد رسمی وزیر دفاع خاطرنشان کرد: امروز خط مشی دفاعی کاملا نشان می دهد، که لیبرال ها دارند گرفتن تصمیمات مشکل را آغاز می کنند: تاخیرات بیشتر، دودلی بیشتر، و نومیدی بیشتر! هر بار که به لیبرال ها فرصت عمل کردن داده شده است، عقب گرد کرده اند. آنها در حاشیه ایستاده و منتظر مانده اند، که همپیمانان ما بار سنگین را بردارند. سپس از نیروهای ما خواسته اند، با (امکانات) کمتر کار بیشتری انجام بدهند.  

رندال گریسون نماینده دمکرات نویی مجلس ملی نیز با اشاره به اینکه خط مشی مذکور از مواد لازم جهت ایفای نقش رهبری کانادا در جهان برخوردار نیست، افزود: از بازبینی (مسایل) دفاعی انتظار بسیار بیشتری داشتیم…. ما هم به افزایش بودجه دفاعی و هم به این نیاز داریم، که در برابر هر دلار چنین افزایشی، یک دلار برای کمک هزینه کنیم. در حالی که تنها چیزی که داریم، فقط قول برای افزایش آتی است.  

در عین حال بیل مورنو وزیر اقتصاد و دارایی از پاسخ به پرسش ها شانه خالی کرد، و ضمن ارجاع سوالات به آقای ساجان افزود: می توانید، با همکارم صحبت کنید.

به این ترتیب وزیر دفاع را با این پرسش سخت تنها گذاشت، که دولت چگونه می خواهد در حالی که 28 میلیارد و 500 میلیون دلار کسر بودجه دارد، هزینه این طرح نظامی را تامین کند؟

پیشینه

شاید این یکی از معدود موارد در کانادا است، که یک مقام بلندپایه نظامی مانند تیمسار جاناتان ونس از موضع دولت در قبال ارتش اظهار خرسندی کرده باشد. مثلا بی مهری در مورد نیروی دریایی پیشینه ای بلند دارد. کمااینکه در دهه 1930 دولت وقت لیبرال ویلیام لایون مکنزی کینگ هزینه های این نیرو را تا حد زیادی کاهش داد. بگونه ای که بعدها دریادار لئونارد موری گفت اگر کسی کل نیروی دریایی را به وسط اقیانوس می برد و غرق می کرد، آنها خشنود می شدند.

از همان سال 1998 هم که ارتش کانادا چهار زیردریایی از نیروی هوایی سلطنتی انگلستان خرید، مورد انتقاد فراوان قرار گرفت. همچنین درباره آن خرید جار و جنجال به راه افتاد. اما مساله این بود که این جار و جنجال ها در حالی به راه افتاد، که بیشتر مردم کانادا مطلقا در مورد این زیردریایی ها اطلاعات نداشتند. آنهایی هم که احیانا چیزی در مورد آنها می دانستند، منبع آگاهی هایشان اظهارات لورنه گانتر روزنامه نویس راستگرا، و مایکل بایر دانش پژوه چپگرا بود. این دو نفر نیز، تنها در یک مورد با هم اتفاق نظر داشتند. اینکه این زیردریایی ها بدرد بخور نیستند. بنابراین مسوولان مربوطه از این گله داشتند، که این دو از کمبود یا نبود آگاهی مردم کشور در مورد وضعیت نیروی دریایی بهره برداری نادرست می کنند.

این در حالی است که مثلا استدلال دریادار مارک نورمن و برخی از صاحبنظران دیگر در مجموع این بوده، که این نیرو باید از این قدرت برخوردار باشد که بتواند از سواحل دو اقیانوس آرام و اطلس دفاع کند. همچنین نقش خود در پیمان آتلانتیک شمالی (ناتو) را ایفاء نماید. در عین حال وظایف دیگرش را نیز، به طور کامل و رضایت بخش انجام دهد.

از دیگر سو تنها چیزی که کارکنان این نیرو از جامعه انتظار دارند این است، که با آنها همدلی داشته باشند.


پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *