مقالاتمقالات اجتماعی

ارمغان پاندمی برای کارکنان سلامت: شیوع عارضه خستگی مفرط

 

در اوج موج سوم پاندمی بود که محققان جهت درک تغییر نگرش پرستاران طی یک سال پاندمی، با تعدادی از آنها مصاحبه کردند.

مقایسه این مصاحبه ها با آنچه در ابتدای پاندمی انجام شده بود نشان داد ماه ها کار در شرایط پاندمی موجب شده خوش بینی و علاقه به ساپورت همکاران جای خود را به خشم و خستگی بدهد. خشمی که یکی از علل آن برخورد کارفرمایان با نیروی کار زحمتکشی است که ماه ها در شرایط سخت در خط مقدم مبارزه با پاندمی جنگیده اند. دانا منارد، روانشناس بالینی، در این باره می گوید: امتیازاتی که برای جذب نیروی کار جدید تعیین شده باعث عصبانیت کارکنان فعلی شده است که بیش از یک سال بدون هیچ گونه قدردانی و پاداشی به کار خستگی ناپذیر مشغول بوده اند. انجمن پرستاران انتاریو و چند سازمان دیگر نیز نسبت به کمبود احتمالی پرستار در آینده نزدیک هشدار داده و تصدیق کرده اند پرستاران کانادایی دسته دسته از شغل خود استعفا می دهند.

اما، به نوشته وبسایت کانورسیشن، برای فهمیدن شرایط و آنچه بر پرستاران می گذرد باید خطر از پا در آمدن یا تحلیل رفتن را در قالب عارضه ای به نام خستگی مفرط مورد بررسی قرار دهیم؛ خطری که بیش از هر گروه دیگری، شاغلان بخش بهداشت و سلامت را تهدید می کند. خستگی مفرط یا از پا در آمدن، از سه مولفه تشکیل می شود که عبارتند از: خستگی روحی، بی تفاوت شدن، و کاهش احساس رضایت شغلی. هرچند خستگی مفرط در هر شغلی ممکن است اتفاق بیفتد، اما کارکنان بیمارستان ها و مراکز درمانی که در معرض انواع استرس ها، به ویژه فشارهای احساسی و اخلاقی قرار دارند سطح دیگری از آن را تجربه می کنند. فشار یا استرس اخلاقی به حالتی گفته می شود که فرد احساس ناکافی بودن می کند و خود را از خدمات رسانی موثر عاجز می یابد. برای مثال زمانی که بیماری در پیشرفته ترین مراحل بیماری به مراقبت مضاعف نیاز دارد ممکن است پرستاری توان ارائه خدمات کافی به او را در خود نبیند و از طرفی عذاب وجدان رهایش نکند. این فشار در دوران پاندمی با توجه به کمبود تجهیزات، تعداد بالای بیماران بدحال و ناتوانی از راضی نگه داشتن همه خانواده ها به اوج خود رسیده است.

صدمات روحی، کاهش بازدهی، بی تفاوتی و استعفا از عواقب جدی خستگی مفرط کارکنان بخش سلامت شمرده می شود و این در حالی است که در وضعیت کنونی، با توجه به کمبود نیروهای متخصص از جمله پزشکان و پرستاران، سیستم بهداشت و سلامت کشور توان جبران شکاف بیشتر بین تعداد بیماران و کادر درمانی را ندارد.  

هرچند عارضه خستگی مفرط قبلا هم در نیروهای شاغل در بخش سلامت شایع بود، اما پاندمی تاثیر بسزایی در افزایش آن داشته است. در حالی که نظرسنجی های مربوط به قبل از پاندمی حدود 20 تا 40 درصد خستگی مفرط در این کارکنان را نشان می دهد، نظرسنجی های دوران پاندمی از افزایش تدریجی آن به 62 درصد، 63 درصد و حالا هم از 72 درصد حکایت دارد. شیفت های طولانی، کمبود نیروی کار در شرایطی که بسیاری از همکاران در قرنطینه یا بستر بیماری گرفتار شده اند، غیر حضوری شدن مدارس و ماندن فرزندان در خانه به رغم شغل تمام وقت والدین، شیوع سویه های جدید ویروس، و ارائه خدمات به بیمارانی که به انتخاب خود از دریافت واکسن خودداری کرده اند بخشی از عواملی است که به بروز احساس خستگی مفرط منجر شده به طوری که بر اساس نظرسنجی های جدید، در حال حاضر 50 درصد پرستاران به استعفا از شغل خود فکر می کنند.

 

 

اما راه حل چیست؟ شواهد نشان می دهد احساس خستگی مفرط بیشتر از شرایط سخت کار مانند ساعات کار طولانی، حجم سنگین کار، فشار و استرس، و عدم امنیت شغلی ناشی می شود تا ضعف شخصی کارکنان.

با این وجود، در بسیاری از مواقع برای حل این مشکل، شاهد آموزش مهارت های مدیریت استرس به کارکنان هستیم. این راه حل درست مثل این است که به کسانی که در سیل خانه و زندگی خود را از دست داده اند شنا کردن یاد بدهیم.

کارکنان بخش سلامت هم اکنون نیاز به اقدامی جدی از سوی سیستم سلامت کشور در جهت بهتر کردن شرایط کاری، افزایش حقوق، و کاهش فشار و استرس از طریق منظم کردن شیفت ها و ساعات کاری دارند. مدیریت شفاف، همدلانه، محترمانه و آگاه از دیگر عوامل کاهش استرس در میان کارکنان این بخش است. اگر وزارت بهداشت کانادا جهت ایجاد تغییرات موثر دیر بجنبد، پاندمی بخش بزرگی از متخصصان حوزه بهداشت و سلامت ما را فلج خواهد کرد

برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست