مقالاتمقالات اجتماعی

ادعای عجیب انجمن تاریخ  کانادا: مورخان بر وقوع نسل کشی در کانادا اتفاق نظر دارند

 

ماه گذشته انجمن تاریخ کانادا با انتشار بیانیه ای رفتار کانادا با بومیان را مصداق نسل کشی دانست و تصریح کرد: دولت فدرال و دولت های استانی همچنان در جهت حذف بومیان به عنوان یک گروه غیر خودی با فرهنگی متفاوت تلاش می کنند، و این یعنی نسل کشی در خاک کانادا ادامه دارد.

هرچند شاید این متن بیشتر به حرف های رسانه های چین یا روسیه علیه کانادا شبیه باشد اما به نوشته نشنال پست، این بیانیه رسمی انجمن تاریخ کاناداست که خود را نماینده تمام تاریخ نگاران کشور می داند.

کریستوفر دامیت که یک مورخ است، می نویسد در واقع بر خلاف آنچه در بیانیه اشاره شده، هنوز اتفاق نظری درباره نسل کشی بومیان در گذشته وجود ندارد چه برسد به اینکه ادعا کنیم نسل کشی بر علیه آنها هنوز در خاک کانادا در جریان است. همین عبارات افراطی موجود در بیانیه باعث شد ده ها نفر از تاریخ نگاران کانادایی دست به انتشار یک نامه اعتراض آمیز بزنند؛ نامه ای که علاوه بر زیر سوال بردن نفس بیانیه که به وقوع نسل کشی در کانادا اشاره دارد، این ادعا را که انجمن تاریخ نماینده کل تاریخ نگاران کانادایی است نقض می کند. 

در اینجا هدف حمایت از رفتار کانادا با بومیان نیست. همه مردم کانادا به ویژه مورخان به خوبی می دانند اجبار کودکان بومی به شرکت در مدارس شبانه روزی فجایع فراوانی را از جمله سوء استفاده های جسمی و جنسی به بار آورده است. کودکان در این مدارس حق صحبت به زبان مادری خود را نداشتند و باید تا جای ممکن خود را به سفیدپوستان شبیه می کردند. اما نکته اینجاست که آیا می توان بر این رفتارها نام نسل کشی گذاشت؟ همان طور که در بخشی از نامه اعتراضی آمده است: مورخان آموخته اند با رویکردی نسبی به مطالعه درباره گذشته بپردازند، زیرا کشف شواهد و مدارک جدید می تواند نتایج آنها را تغییر دهد. حتی در مواقعی که یک مورخ نسبت به مساله ای قطعیت دارد، معمولا سایر تاریخ نگاران موضع تردیدآمیز خود را حفظ می کنند. ضمن اینکه اکثرا می بینیم وقتی دو مورخ مجموعه واحدی از اسناد و مدارک را بررسی می کنند به تئوری های متفاوتی درباره آنچه در گذشته اتفاق افتاده می رسند. 

اصطلاح نسل کشی علیه بومیان کانادا اولین بار در دهه 60 توسط فعالان بومی استفاده و سپس به فراموشی سپرده شد تا اینکه به کارگیری مجدد آن در سال 2015 توسط کمیسیون آشتی و اعتمادسازی، در قالب عبارت نسل کشی فرهنگی، بار دیگر آن را بر سر زبان ها انداخت. در سال 2019، کمیته تحقیق و تفحص درباره زنان مقتول و مفقود بومی در گزارش خود آنها را قربانیان نسل کشی خواند و جاستین ترودو نیز همین جمله را تکرار و تایید کرد. به این ترتیب، ظرف چند سال آنچه یکسان سازی بومیان توصیف می شد به نسل کشی فرهنگی و سپس نسل کشی تغییر نام داد؛ نه به این خاطر که شواهد جدیدی یافت شده بود بلکه صرفا به این دلیل که رویکرد اخلاقی ما تغییر کرده بود.

 

 

در واقع بیانیه انجمن مورخان نیز به دنبال کشف گورهای بی نام و نشان در محل سابق یک مدرسه شبانه روزی نوشته و منتشر شد. مکانی  که بر خلاف آنچه گورهای دسته جمعی (یادآور قتل عام های دوران آلمان نازی) توصیف می شود، به تایید خود بومیان، یک قبرستان بوده که به دلیل سنت استفاده از صلیب های چوبی بر سر قبرها، نشانی از صاحبان قبور به جا نمانده است. به علاوه، پیش از پیدا شدن قبرها همه تاریخ نگاران از مرگ تعداد زیادی از دانش آموزان در مدارس شبانه روزی بر اثر سوء رفتار، سوء تغذیه و بیماری آگاه بودند و این کشف چیزی به دانسته های آنها اضافه نکرد. اما در اینجا رسانه ها و شبکه های اجتماعی با برخوردی احساسی هشتگ نسل کشی را ترویج داده و خواستار لغو مراسم روز کانادا شدند. بنابراین بیانیه انجمن مورخان به جای تکیه بر یافته های جدید مطالعاتی و تحقیقاتی، تحت تاثیر جو حاکم بر رسانه ها نگاشته شد.

در واقع کمپینی که برای چسباندن برچسب نسل کشی بر پیشانی کانادا تلاش می کند، یک پدیده مستقل نیست، بلکه به جریان بزرگ تری تعلق دارد که هدفش تخریب نشانه های غرور و افتخار ملی کانادا است. در این میان، انجمن مورخان کانادا نیز به جای استناد به حقایق، برای عقب نماندن از قافله احساسات به غلیان آمده مردم، ناخواسته با این جریان هم داستان شده و علاوه بر نشر اطلاعات غلط، در کمال حیرت، آن را مورد تایید همه تاریخ نگاران توصیف کرده است؛ اتفاقی که در این رشته نادر و حتی غیر ممکن است

برچسب ها

نوشته های مشابه

دکمه بازگشت به بالا
Don`t copy text!
بستن

AdBlock را متوقف کنید

سیاست