صفحه اصلی / مقالات / املاک و مسکن / اجاره بهای بالای مسکن در شهرهای بزرگ کانادا

اجاره بهای بالای مسکن در شهرهای بزرگ کانادا

این روزها افزایش شدید بهای مسکن سبب گشته، خیلی ها به ناچار از خیر صاحبخانه شدن در شهرهای  بزرگ کانادا بگذرند. چراکه با یک حساب سرانگشتی دودوتا چهارتا می توانند دریابند که دیگر نمی شود، با حقوق طبقه متوسط معمولی در این شهرها ملکی خریداری کرد. الکس اوری تحلیلگر پیشین بازار ملک و املاک بانک سلطنتی تجارت کانادا/ سی آی بی سی در کتاب اخیر خود زیر عنوان “مستاجر ثروتمند” استدلال می کند، که امکان دارد روند موجود بد نباشد. پشتوانه این استدلال او جمع بندی مجموعه هزینه های صاحبخانه بودن در خلال سال های عمر است. کمااینکه محاسبات اعداد و ارقام واقعی نشان می دهد که اگر اینک یک کانادایی خانه یا آپارتمانی اجاره کند و مابه التفاوت بین پول اجاره و مخارج نگهداری از همین خانه یا آپارتمان را به فرض تملک آن پس انداز نماید، در نهایت به سودش تمام می شود.

البته چنین واقعیتی در سایر نقاط جهان جاافتاده است. اما برای طبقه متوسط کانادا یعنی کشوری که در آن داشتن خانه همچنان رویایی دوست داشتنی و دنبال کردنی می باشد، نظریه ای نوین به شمار می رود. بااینهمه دیدگاه الکس اوری از زاویه اقتصادی منطقی است. زیرا به موازات افزایش شدید بهای مسکن در شهرهای  بزرگ کانادا، خیلی ها از عهده خرید ملک برنمی آیند. کمااینکه اینک قیمت متوسط یک خانه از دو سو متصل به واحدهای کناری در ونکوور، تقریبا بیست برابر درآمد سالانه خانوارهای متوسط این شهر است. بنابراین مناطق شهری کانادا نیز می توانند، مثل نقاط مشابه در کشورهای ثروتمندی مانند آلمان، دانمارک و فرانسه محلی برای اجاره نشین ها باشند.

بااینهمه با توجه به واقعیات موجود به ویژه در دو کلانشهر تورنتو و ونکوور، چندین مانع سر راه “مستاجر ثروتمند” شدن وجود دارد. موانعی که بیشترشان از دست و اختیار مستاجر خارج اند. چراکه شهرهای بزرگ کانادا اینک با کمبود مزمن آپارتمان های استیجاری روبرو می باشند. کمااینکه میزان واحدهای مسکونی استیجاری خالی در هر دو شهر مورد اشاره بسیار اندک است. به عبارت دیگر حتی اگر کسی بخواهد به توصیه الکس اوری عمل کند و راه مستاجر بودن را در پیش بگیرد، چشم انداز یافتن یک آپارتمان مناسب، با رقابت های تنگاتنگ با سایر متقاضیان همراه می باشد. زیرا از اواسط دهه 1970 چندین دهه است که دولت های استان انتاریو که همگی نیز نیت خیر داشته اند، قانون در پیوند با کنترل اجاره را به اجرا درآورده اند. این روند به شکلی موثر سرمایه گذاری در این حوزه را کاهش داد. الکس اوری در این پیوند می گوید: زیرا به اجرا گذاشتن قانون کنترل اجاره ها، دقیقا در بدترین زمان ممکن صورت گرفت. چراکه تقاضا برای واحدهای استیجاری در بیشترین میزان قرار داشت.

رخدادهای بعدی نیز، وضعیت بد را بدتر کردند. کمااینکه تقریبا یک دهه بهره بسیار پایین وام مسکن، سبب افزایش اخذ اینگونه وام ها شده است. مسئله ای که به نوبه خود میزان خرید مسکن را بالا برده، و سبب سر به فلک کشیده شدن بهای خانه و آپارتمان گشته است. در نتیجه بسیاری از مردم که از پس خرید برنمی آمده اند، خواه و ناخواه به سراغ اجاره محلی برای زندگی رفته اند. مسئله ای که به نوبه خود کاهش واحدهای مسکونی استیجاری را در پی داشته است.

از دیگر سو قانون در پیوند با مجتمع های مسکونی که از دهه 1990 به اجرا درآمد، در کنار قطع و یا محدود شدن یارانه های دولت مرکزی در حوزه مسکن، به این معنی هستند که بیش از 20 سال می باشد که برای ساخت واحدهای مسکونی استیجاری انگیزه ای وجود نداشته است. بگونه ای که در واقع مجتمع های مسکونی ظاهرا استیجاری ساخته شده در مناطق شهری در دهه های اخیر، در واقع حالت مجتمع های مسکونی از نوعی دیگر را به خود گرفته اند. زیرا سرمایه گذاران آنها را نه با هدف صرف اجاره دادن، که به نیت ملک و املاک درآمدزا خریده اند. بنابراین اینک در اینگونه مناطق کمبود واحدهای مسکونی استیجاری اعم از خانه یا آپارتمان به شدت وجود دارد.

البته اخیرا برخی از شرکت های بزرگ ساخت و ساز، ساختن واحدهای مسکونی استیجاری را از سر گرفته اند. کمااینکه در هر یک از دوسال اخیر شرکت های خصوصی تقریبا ساخت 30 هزار واحد از این دست در سراسر کشور را آغاز کرده اند. این میزان در سال 2014  حدود 20 هزار بود. صندوق های بازنشستگی بزرگ هم که معمولا در پی سرمایه گذاری در اینگونه پروژه ها هستند که در درازمدت سبب کسب سودهای معقول می شوند، تمایل بیشتری به مشارکت در تامین اعتبار مالی آنها نشان داده اند. بااینهمه به گفته پیتر نورمن معاون و اقتصاددان ارشد گروه آلتاس مستقر در تورنتو که کارش دادن مشاوره در امور ملک و املاک است، هنوز میزان واحدهای مسکونی استیجاری تنها 15 درصد واحدهای مسکونی ساخته شده در سال 2016 را تشکیل می دهند. در تورنتو و ونکوور هم که واحدهای مسکونی واقع در مجتمع ها حدود 80 درصد املاک استیجاری هستند، اغلب واحدهایی لوکس و تجملاتی می باشند، که اجاره بهای شان برای خانواده های جوان دارای فرزندان خردسال مناسب نیست. یعنی همان قشری که برای یافتن مسکن با نرخ مناسب، بیش از سایر اقشار زیر فشار قرار دارد.

بنابراین با توجه به جمیع واقعیت های موجود که به برخی از آنها اشاره شد، عمل به توصیه الکس اوری زمانی امکانپذیر می شود، که اجاره بها به شکلی چشمگیر کاهش پیدا کند. در چنین صورتی جوانان نیز از این گزینه برخوردار می شوند که با توجه به جیب خود، در پی خرید و یا اجاره مسکن بروند.

Behnam Marfou

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *