مقالاتمقالات اقتصادی

اتاوا بیشتر برای جلوگیری از رکود اقتصادی هزینه کرد یا جلوگیری از انتشار ویروس؟

به گزارش گلوب اند میل، اگر صاحب یک خانه یک میلیون دلاری باشید و مامور بیمه درخواست 50 هزار دلار برای بیمه آتش سوزی کند، قطعا تردید خواهید کرد، اما اگر خانه شما آتش گرفته باشد داستان خیلی فرق می کند. در آن صورت خیلی سریع هزینه و فایده را می سنجید و فورا پول را پرداخت می کنید. کانادا همان صاحبخانه ای است که دو ماه است خانه اش در آتش می سوزد. دولت ها بی پروا هزینه می کنند و همه توانشان را برای نجات مردم و کسب و کارشان که این حریق آن را زیر و رو کرده به کار گرفته اند. در این شرایط هزینه کردن دولت کاملا درست و به جاست.

اما آیا دولت های ما زمان، انرژی، تحقیق و پول کافی برای تغییر این شرایط نیز اختصاص داده اند؟

آیا به اندازه کافی در جلوگیری و مهار آتش سرمایه گذاری کرده ایم؟ آیا دولت فدرال و دولت های استانی ابزار لازم را برای جلوگیری از شعله ور شدن دوباره آتش فراهم کرده اند و آیا به این فکر کرده اند که اگر دوباره شعله کشید، چه طور می توانند بدون نیاز به در خانه نگه داشتن کل شهر، آن را متوقف کنند؟

هنوز نه.

اگر بخواهیم حساب کنیم که ویروس کرونای جدید چه قدر خرج روی دست مان گذاشت سرگیجه می گیریم/ امسال دولت فدرال با حداقل 250 میلیارد دلار کسری بودجه مواجه خواهد بود و دولت های استانی هم ده ها میلیارد دلار کسری خواهند داشت.

 

 

با وجود این همه هزینه برای حفظ کسب و کارها، اقتصاد به سرعت رو به افول است. بانک CIBC تخمین می زند در سه ماهه دوم سال با 40.5 درصد افت تولید ناخالص داخلی مواجه بوده، و پس از بازگشایی نیز، شاهد 6.9 درصد کاهش فعالیت های اقتصادی در سال 2020 باشیم. این شکل خوش بینانه ماجرا است. ماه گذشته بانک کانادا احتمالاتی را مطرح کرد که سقوط اقتصادی عمیق تر و طولانی تری را پیش بینی می کرد.

این یعنی فاکتور هزینه های کووید-19 خیلی سنگین تر از پولی است که دولت در حال خرج کردن است.

اما سنگین تر شدن یا سبک تر شدن این فاکتور بستگی به ادامه روند شیوع کرونا در کشور دارد. و همان طور که در بعضی کشورهای موفق دیده می شود، ما تا حد زیادی توانایی کنترل پیشروی ویروس و هزینه های آن را داریم. 

در دولت، معمولا همه تصمیم ها و سیاست ها بر حسب هزینه-فایده سنجیده می شوند. 

دولت فدرال و دولت های استانی دست و دلبازانه برای کاهش اثرات اقتصادی ویروس کرونا هزینه کردند. و بررسی هزینه-فایده می گوید صرف هزینه های کلان برای کاهش اثرات مخرب ویروس بر اقتصاد ایده خوبی است. اما اگر به عامل ایجاد این اثرات مخرب حمله می کردیم، بهتر نبود؟

با ابزار، نیرو و هزینه-کرد مناسب، کنترل شیوع  بدون نیاز به تعطیلی پرهزینه فعالیت های اقتصادی ممکن بود. اما برای گام گذاشتن در این مسیر، به ظرفیت بسیار بالایی در زمینه بهداشت و سلامت نیاز داشتیم تا بتوانیم فورا مبتلایان را شناسایی کرده و همه افراد مرتبط با آنها را ردیابی کنیم؛ و رسیدن به این ظرفیت هزینه بسیار زیادی می طلبد. این یعنی انجام تست در تعداد بسیار زیاد و اعلام نتیجه ظرف چند دقیقه یا چند ساعت به جای چند روز؛ یعنی به کارگیری نیروی انسانی تازه نفس در بخش بهداشت و سلامت مجهز به تکنولوژی های پیشرفته، برای شناسایی و ردیابی افراد مرتبط با مبتلایان؛ یعنی تهیه تجهیزات حفاظتی به اندازه ای که هر کسی که در حوزه مرتبط با کرونا کار می کند، به آن دسترسی داشته باشد؛ یعنی ایجاد سیستمی که از ایزوله بودن افراد ملزم به قرنطینه اطمینان حاصل کند؛ یعنی استفاده از راهبردهای جدید و استخدام پرسنل برای آن که مرزها را به روی ویروس بسته اما روی افراد و کالاها باز نگه داریم.

اگر چند ماه پیش کسی می گفت کانادا به میلیاردها دلار برای تقویت سیستم بهداشت و درمان نیاز دارد مردم مانند همان کسی واکنش نشان می دادند که برای پرداخت بیمه آتش سوزی اکراه دارد. به همین دلیل از هزینه اندک در این بخش، مانند همان پول بیمه، اجتناب کردیم. اما با توجه به اینکه امروز خانه مان آتش گرفته است، هزینه کردن چند پنی برای تقویت سیستم بهداشت و سلامت می تواند هم دلارهای مان را نجات بدهد هم زندگی های مان را.





برچسب ها

نوشته های مشابه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

Don`t copy text!