زنان

آیا مسایل زنان در قانونگذاری‌های کانادا در درجه دوم قرار می‌گیرد؟

از شنون واترز – سایت خبری سی.بی.سی

هفته‌ پیش در شورای قانونگذاری استان بریتیش کلمبیا، پس از مخالفت زنان عضو با درخواست‌های کارکنان شورا برای پوشیدن لباس مناسب و پوشیده، پوشیدن لباس‌های حلقه آستین برای آنها در صحن شورا، مجاز اعلام شد. اما این مساله، که برای برخی زنان یک پیروزی محسوب می‌شود، محدودیت جغرافیایی دارد و به دیوارهای شوراهای قانونگذاری بقیه‌ استان‌ها نفوذ نخواهد کرد. قوانینی که برای این فضاهای ویژه تصویب شده، به نظر نگارنده از خواسته‌ دل رئیسان شوراها نشات گرفته و در مورد بریتیش کلمبیا، از سال 1980 تاکنون، هرگز مورد بازنگری قرار نگرفته‌اند. اما در سال 1980، زنان تنها 10 درصد کرسی‌های قانونگذاری استان بریتیش کلمبیا را اشغال کرده بودند.

هفته‌ گذشته، من در میان جمعیت زنانی بودم که شانه‌هایم را لخت کردم و در سالن‌های این شورا راه رفتم، تا به قانونگذاری مبهم و ناهماهنگ کارکنان شورای قانونگذاری در مورد پوشش زنان، اعتراض کنم. یک عکس از این زنان که به رسانه‌های اجتماعی راه یافت، پویش اینترنتی RightToBareArms یا حق بازوان لخت را، کلید زد. رئیس شورا، در پاسخ به این پویش ادعا کرد که قوانین شورای این استان، با آنچه در شوراهای استانی سراسر کشور به انجام می‌رسد هماهنگ است.

اما این موضوع حقیقت ندارد. کتلین وین، استاندار پیشین انتاریو، لباس رسمی حلقه آستینش را، در دوره‌ حضورش در شورای قانونگذاری این استان، آنقدر پوشیده بود که این لباس، به نشانی از حضور او تبدیل شده بود. در مجلس نمایندگان کشور نیز، خانم کریستیا فریلند وزیر امور خارجه، به طور متناوب، یک لباس حلقه آستین را بر تن می‌کند.  

اما روز دوشنبه، دفتر رئیس شورای قانونگذاری، با یک چرخش صد و هشتاد درجه‌ای، اعلام کرد که لباس‌های آستین حلقه ای نیز، گزینه‌ مناسبی برای زنان حاضر در صحن شورا هستند. نماینده‌‌ این دفتر گفت که قوانین مربوط به شرایط لباس پوشیدن در شورا، مورد بازبینی کامل قرار خواهد گرفت و به روز رسانی خواهد شد.

 

 

قوانین چه می‌گویند

در قوانین کانادا برای لباس مناسبی که مردان باید در مجامع رسمی دولتی بپوشند، قوانین دقیقی وجود دارد؛ گرچه استان‌های مختلف ترجمه‌های مختلفی از مفهوم لباس مناسب دارند. کتاب Beauchesne’s Parliamentary Rules and Forms سندی است که قوانین پارلمانی کانادا از آن استخراج شده است. این کتاب می‌گوید که مردان باید در صحن پارلمان، لباسی محافظه‌کارانه، و پیرو استانداردهای پوشش معاصر بر تن کنند که شامل کت و شلوار و کراوات می‌شود. اما در این کتاب، هیچ سخنی از زنان به میان نیامده است.

در شوراهای استانی نوا اسکوشیا و نیوفاندلند و لابرادور نیز، درست مانند  B.C. قوانین مشخصی برای لباس پوشیدن در صحن شوراهای قانونگذاری وجود ندارد و به شکلی مبهم، به مفهوم لباس رسمی، اشاره شده است. در استان نوناووت، از اعضای شورای قانونگذاری درخواست می‌شود که لباس‌های سنتی و بومی بر تن کنند که با وقار و متانت شورا، تناسب داشته باشد. در مجلس نمایندگان، پیراهن‌های یقه‌دار، کت و شلوار و کراوات به لباس فرم تبدیل شده‌اند، اما قوانین لباس‌پوشیدن مجلس، همچنین اجازه می دهد که افراد با لباس‌های فرهنگی، لباس‌ نظامی، یقه‌ کشیشی و دامن‌های مردانه‌ اسکاتلندی (کیلت) نیز، در صحن مجلس حاضر شوند.

مشکل دقیقا همین جاست: در حالی که قوانین برای لباس رسمی مردان، دقیق و سیاه و سفید است، قوانین مدونی در مورد لباس مناسب زنان عضو وجود ندارد. این موضوع، راه را برای تعریف‌ها و ترجمه‌های مختلف از مفهوم مناسب بودن و سیاستگذاری‌های اتفاقی در این مورد، باز می‌گذارد. این نقض قانونگذاری، می‌تواند به شرایط خجالت‌آوری منجر شود که اعضای زن این مجالس را از کار اصلی خود – مشارکت و تصمیم‌گیری در قانونگذاری استانی و کشوری– باز دارد. کار به جایی رسیده است که برخی گفته‌اند برای حل مشکل، زنان باید مجبور باشند که در صحن شوراها و پارلمان، مانند مردان، کت و شلوار بپوشند! این جور راه‌حل‌ها و سخنان، نمی‌تواند این نکته را پنهان کند که آنها که برای لباس مناسب قانونگذاری کرده‌اند، گاهی برای چند دهه، وجود زنان در این شوراها را کاملا نادیده گرفته‌اند.

و سخن آخر اینکه، اگر قرار است قانونی به اجرای کامل برسد، شرط نخست آن این است که واضح و جهان‌شمول باشد و برای تمام آنها که انتظار می‌رود به آن احترام بگذارند، قابل دسترسی باشد. در غیر این صورت، مانند مورد بریتیش کلمبیا، باید آن قانون را تغییر داد.

برچسب ها

نوشته های مشابه

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *