Oops! It appears that you have disabled your Javascript. In order for you to see this page as it is meant to appear, we ask that you please re-enable your Javascript!
صفحه اصلی / مقالات / آیا داریم در ژن هایمان دستکاری می کنیم؟

آیا داریم در ژن هایمان دستکاری می کنیم؟

لورا هرچر- نشریه مرور فناوری

متیو در ابتدا تصور می کرد ضعفی که در زانویش احساس می نماید، همان دردی است که معمولا در هنگام پا گذاشتن به 30 سالگی عارض می شود. اما چند هفته بعد که با پزشکی مشورت کرد به صرافت افتاد که شاید همانگونه که ماه ها پیش به ذهنش خطور نموده بود، بین لنگیدن رو به بدتر شدن خودش با مشکل شانه پسرعمویش در دوران کودکی هر دویشان، رابطه ای وجود داشته باشد. آزمایش دی ان ای/ DNA (مولکول حاوی اطلاعات وراثتی) درستی تصور وی را ثابت کرد. اینکه او نیز مانند پسرعمویش نوعی اختلال کشیدگی عضلانی ارثی دارد، که احتمالا پدربزرگ شان هم به آن مبتلا بوده است.

من درست چند ماه پیش از آن آزمایش با متیو آشنا شدم، که وی طی مراسمی باشکوه با اولیویا دختر دوستم ازدواج کرد. از آنجا که در بین آشنایان شان من تنها مشاور امور وراثت بودم، آنها برای یافتن پاسخ پرسش های خود به من مراجعه کردند. من با اجازه این دو و البته ضمن استفاده از اسامی مستعار برای حفظ حریم خصوصی شان، ماجرای آنان را نقل می کنم.

متیو خوش شانس بود. زیرا بیماری اش شدید نبود. کمااینکه تزریق چند بار بوتاکس به درمان درد زانویش کمک کرد. ولی نوع شدید این بیماری می تواند، سبب پیامدهای بدی مانند انقباض مفصل ها و تغییر شکل ستون فقرات شود. بسیاری از مبتلایان هم به ناچار از داروهای روان درمانی استفاده می کنند. گاهی اوقات نیز لازم می شود، به سبب تحریک های شدید مغزی زیر عمل جراحی بروند.

به متیو و اولیویا گفته شد، امکان دارد فرزندان شان به اندازه پدر خود خوش شانس نباشند. زیرا احتمال ابتلای آنها به این بیماری ارثی 50 درصد است، و… اما این دو همزمان از وجود گزینه ای دیگر آگاه شدند. اینکه می توانند، به سراغ لقاح آزمایشگاهی بروند. همچنین به این ترتیب توانایی آن را داشتند که جنین هایی را برای ادامه حیات انتخاب کنند، که اثری از بیماری مورد اشاره در آنها نباشد.

البته انجام اینگونه آزمایش ها هزینه زیادی دارد. مثلا هر یک از آنها در آمریکا به طور متوسط 20 هزار دلار آب می خورد، که می تواند سر به 30 هزار دلار هم بزند. همچنین با یک روند ناخوشایند دوهفته ای شامل تحریک تخمدان ها و برداشت تخمک همراه است. گرچه اولیویا به من گفت که این روشی نبوده که برای مادر شدن در ذهن داشته، اما او و شوهرش به سراغ آزمایش مورد اشاره رفتند. زیرا می خواستند، از عدم ابتلای فرزندشان و نسل های بعدی به بیماری مذکور احراز اطمینان کنند.

بااینهمه این زوج فکر نمی کنند، در پی داشتن فرزند طراحی شده هستند (واژه ای که بار منفی دارد. کمااینکه چیزی مبتذل، اختیاری و غیراخلاقی تلقی می شود). زیرا نمی خواهند رنگ چشم فرزندشان را انتخاب کنند، و یا سطح اس ای تی (یکی از دو امتحان استاندار برای ورود به دانشگاه های آمریکا) آنها را افزایش دهند. بلکه مانند همه والدین تنها در پی سلامتی فرزندان بالقوه خود هستند.

جالب اینکه افکار عمومی نیز بین استفاده از تولیدمثل با کمک فناوری به منظور پیشگیری از بیماری، با نوعی که هدفش گزینش خصوصیات خوب می باشد، تفاوت قایل است. کمااینکه نظرسنجی های مشترک مرکز توارث جانز هاپکینز و مرکز خط مشی عمومی که با حضور بیش از 6 هزار تن صورت گرفتند، به این نتیجه رسیدند که در مجموع مردم آمریکا با فناوری های وراثتی تولیدمثل به منظور پیشگیری از بیماری های کشنده موافقند. اما با استفاده از همین فناوری ها با هدف گزینش ویژگی هایی مانند هوش و نیرومندی مخالف می باشند.

از دیگر سو گرچه شمار زوج هایی که از فناوری مورد اشاره بهره می گیرند اندک است، اما به سرعت رو به افزایش دارد. بگونه ای که تعداد یکی از آزمایش های مربوطه از هزار و 941 در سال 2014، به 3 هزار و 271 در 2016 افزایش یافت. به عبارت دیگر در یک برهه دو ساله تقریبا 70 درصد بیشتر شد. اما این تازه اول کار است. چراکه با کاهش هزینه انواع آزمایش های مربوطه شمار زیادی از بزرگسالان می توانند پیش از اقدام به بارداری، از مخاطرات ارثی خود برای فرزندان شان آگاه شوند.

البته برای برخی از آمریکایی ها هزینه اینگونه اقدامات هرگز سبب دلنگرانی نبوده است. کمااینکه مرکز کنترل و پیشگیری از بیماری های این کشور برآورد می کند، که نطفه 1.7 درصد از نوزادان کنونی به دنیا آمده در آمریکا با استفاده از روش لقاح آزمایشگاهی بسته شده است. البته این میزان در کشورهایی که هزینه ها از سوی دولت تامین می شود، بسیار بالاتر می باشد. کمااینکه در بلژیک و دانمارک به ترتیب 4 و 5.9 درصد است. اما در آمریکا به استثنای معدودی از ایالت ها، معمولا بیمه چنین مخارجی را پوشش نمی دهد. حتی در هنگامی هم که درمان نازایی زیر پوشش قرار می گیرد، بیمه شامل همه مخارج نمی شود.

از دیگر سو هزینه تنها مانع مربوطه به شمار نمی رود. کمااینکه فناوری تولیدمثل در بین گروه های نژادی، قومی و مذهبی، کمتر پذیرفته می شود. مانع زبانی هم می تواند، سبب کاهش آگاهی در مورد روش های موجود شود. موقعیت جغرافیایی نیز، در این میان موثر است. زیرا اکثر مراکز مربوطه در نقاطی قرار دارند، که تقاضا برای فناوری های مورد اشاره بیشتر است. بنابراین به احتمال زیاد بسیاری از افراد دیگر هم اگر گزینه ای مانند متیو و اولیویا را در اختیار داشتند، دست به همان کاری می زدند، که این زوج زدند.


دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *